Ongeveer anderhalf jaar geleden liep een buurvrouw van me door de straat met haar splinternieuwe puppy. Een ontzettend schattig ding, nergens bang voor, lekker druk, een echte durfal. Kortom: een puppy!
Uiteraard maakte ik iedere keer als ik haar zag lopen met haar hondje een praatje met haar.
Nu had ik haar al een hele tijd niet meer zien lopen met het hondje en vroeg me dan ook af of ze het diertje nog in huis hadden. Vandaag stond ze haar ramen te lappen en heb ik de stoute schoenen aan getrokken.
Op mijn vraag of ze het hondje nog hadden, antwoordde ze dat hij naar een nieuw huisje was.
Ze hadden hem een halfjaar gehad, en hij was zo ontzettend druk!
Natuurlijk vroeg ik wat hij dan deed en wat er was waardoor ze hebben gekozen voor herplaatsing.
Ze vertelde dat ze de eerste 2 maanden thuis was geweest bij het hondje, zodat het niet alleen hoefde te zijn en ze hem op kon voeden voor zover dat ging in 2 maanden.
Maar toen ze weer ging werken, moest de hond in de bench. De vrijheid die hij daarvoor had, wilde hij niet inleveren en ging dus blaffen en piepen. Een ongelukkig hondje en klagende buren waren het resultaat.
In het begin heeft ze geprobeerd 4x per dag nog naar huis te komen tijdens haar werkdag, maar op een gegeven moment ging het niet meer en hebben ze een nieuw huisje voor het hondje gevonden.
Nadat ze dit had verteld, vroeg ik of het hondje gewend was aan de bench en alleen thuis zijn.
'Nee,' zei ze, 'want als ie in de bench moest ging ie blaffen dus zorgde we ervoor dat er altijd iemand thuis was bij de hond. We wilden zo lang mogelijk wachten met de hond opsluiten in een bench en alleen laten, totdat het echt niet meer anders kon. Dan zou hij er vanzelf wel aan wennen.'
Ik heb wijselijk mijn boze woorden ingeslikt, en zei netjes: 'Goh, wat jammer. Misschien is het bij een eventueel volgend hondje verstandig om de hond van tevoren al te laten wennen aan de bench en alleen thuis zijn?'
'Ja,' zegt ze, 'maar dat is zoveel werk. Daar heb ik helemaal geen zin in.'
Op de een of andere manier heb ik het toch voor elkaar gekregen het gesprek kalm en netjes af te ronden en ben naar huis gegaan.
Daar wachtte mijn hondje me op, vrolijk en blij zoals altijd verwelkomde ze me, waarna ze weer heerlijk haar vertrouwde mandje in kroop waar ze zich o zo veilig en vertrouwd in voelt door de ruim 4 maanden training die ik daarin heb gestopt.. 



3 doggies
Goed dat het hondje een ander thuis heeft gekregen. Sommige mensen zijn te dom om hondenbaas te worden hoor, echt waar. 





