Ik moet het even kwijt, even van de daken schreeuwen en vertellen tegen al wie het horen wil...
Heb ik een melige bui? Ik weet het niet... Maar ik moét dit gewoon eventjes delen.
Mijn meisje, mijn kleine, trouwe, mooie Frenchie.
Het zonnetje op mijn regenachtige dagen, mijn trouwe metgezel.
Wat zou ik toch zijn zonder haar?
Ze heeft me op een jaar tijd al zoveel geleerd... Zo hard leren relativeren, nadenken,
zorgen voor en houden van, maar ook het gevoel dat iemand van je houdt...
Niets is zo mooi als een ochtendwandeling waar Pebbles mooi los kan lopen, voor me uit, de straten ontdekkend, steeds weer terugkerend naar mij als ik haar naam zeg.
Stokjes gooien op het plein, gewoon samen op 'n bankje zitten of zelfs samen in het water plonzen op onze plaatselijke hondenvlakte.
Iedereen die zegt datie niet van honden houdt, is na vijf minuten verkocht aan Pebbles.
Hoe prachtig het niet is als ik na 'n dag werken naar de Rots, mijn favoriete bar ga, en Kasper(mijn vriend) nog onderweg is naar mij, samen met Pebbles, hoe iedereen dan vraagt
'waar is ze?'
'heb je haar niet bij?'
'ze is toch niet ziek he',
Hoe geweldig rustgevend het is, om rustig een sigaretje te roken en een wijntje te drinken met die kleine mooie meid aan je voeten.
Ik heb haar gekocht in een opwelling, fout, fout adres, foute hond, foute moment.
Maar heb ik al 'n moment spijt van haar gehad?
Met veel 'plezier' bleef ik thuis van m'n favoriete festival omdat Pebbles iets ervoor doodziek was. Geen geld meer om 'n ticket te kopen. Geen probleem, Pebbles gaat voor. Op alles.
Wakker worden met haar, snurkend langs je zijde, en aan de andere kant je vriend, die al smoorverliefd naar Pebbles ligt te staren.
'Wat is ze toch leuk he...'
inderdaad, wat is ze toch speciaal.
Mijn kleine meid, voor altijd.














