Toen jij als klein pupje voor het eerst door mijn woonkamer liep,
dacht ik, jij bent vast gelukkig.
Toen je ouder werd besefde ik dat je niet genoeg had aan alleen maar wandelen, eten en water.
Want dat gelukkige kopje van toen je nog een pupje was verdween steeds meer.
Het deed me zeer, want ik hield van je en ik wou dat je gelukkig was.
Ik ben toen vaker met je gaan lopen, maar dat hielp niet.
Jou kopje was nog steeds niet gelukkig.
Ook toen ik met je ben gaan sporten hielp dat niet.
Ik zelf werd steeds verdrietiger omdat jij niet gelukkig was.
Op een avond nam ik je s'avonds mee naar mijn slaapkamer en mocht je op mijn bed.
Samen hebben we tv gekeken en samen zijn we in slaap gevallen.
De volgende ochtend werd ik wakker en zag ik jou kopje.
Je was gelukkig, niet omdat je nu lekker geslapen had.
Of omdat je vaker naar buiten mocht.
Maar gewoon omdat je bij mij mocht zijn.



3 doggies





, zo mooi!










