Hoe gaat het te werk?

Hoi ik ben Wendy en woon met mijn man en zoon 15 jaar samen. We hebben altijd al een hond gewild. Maar nu onze zoon 8 jaar is en we genoeg tijd hebben voor een hond willen we er 1 uit het asiel halen.

Per asiel zal het wel anders verlopen maar mijn vraag aan jullie hoe gaat dit te werk? Mag je eerst met de hond lopen kijken of het klikt? Of krijg je bv een week proeftijd thuis om te kijken hoe het gaat? Zijn er gesprekken die gevoerd gaan worden? Enz enz.

Wie wil zijn ervaring delen met ons?

Vertel het dan hier.

Alvast vriendelijk bedankt!

Je hebt asiels waar je door middel van een soort test een hond toe krijgt gewezen. Maar wij zijn toen gewoon naar een asiel gegaan en toen liepen we gewoon langs de hokken en mochten we er eentje kiezen.

Ieder asiel is anders.

Sommige asielen mag je niet langs de hokken lopen omdat de honden dan van slag kunnen raken, bij andere asielen mag dit weer wel.
Sommige asielen moet je eerst een uitvoerig gesprek voordat ze beoordelen welke honden je voor geschikt zou zijn, of om te kijken of je wel geschikt bent voor jouw keuze.
Andere asielen hebben wel een gesprekje, maar niet heel uitvoerig.
Sommige laten je met de hond wandelen, andere niet.
Het ene asiel heeft een proeftijd, het andere niet.
Sommige asielen laten je een hond meteen meenemen, bij anderen moet je een dag later (of nog later) terug komen.

Bij mijn vorige hond kwam ik aan, zei dat ik op zoek was naar een niet té grote hond, maatje labrador maximaal. Niet te moeilijk, geen herder (hou ik niet zo van). Ik zei dat onze vorige hond ook uit hetzelfde asiel kwam, al was dat 16 jaar daarvoor geweest. Op basis hiervan hadden ze twee geschikte honden voor me. Eentje was Chico. Ik kon hem meteen meenemen, proeftijd van een week. Een dag later wist ik al dat ik hem wou houden, en meteen de koop definitief gemaakt. Perfecte hond.

Dobby had ik op internet gezien, dus ik was naar het (ander dan boven) asiel gegaan. Ik moest eerst een formulier invullen over woon omstandigheden, ervaring enzo. Toen een ellenlang gesprek over mijn vorige hond (Chico), wat ik allemaal zou gaan doen, hoe ik tegenover de opvoeding stond, wat als dit, wat als dat. Het leek potverdorie wel een examen. Ja, hij was "heel druk" zeiden ze, maar gaven niet de indruk dat dit buitensporig was. Toen haalden ze Dobby en konden we even kennis maken in een kamertje. Ik mocht niet met hem wandelen, want het was warm en hij kon "oververhit" raken. Ik moest de volgende dag terugkomen. Toen mocht ik wel met hem wandelen. We hebben toen nog een uur in dat kamertje gezeten, en werden geobserveerd alsof we niets goeds in de zin hadden. Toen werden de papieren getekend. Dobby is een hond met veel problemen. Die oververhitting bleek epilepsie te zijn, iets wat dit grondige asiel totáál gemist had.

Kortom, je kunt er geen pijl op trekken, en wat een asiel doet zegt ook niet altijd alles over de kwaliteit van het asiel.

Hoi Wendy
Het zal wel per asiel verschillen hoor.
Wij hebben elke dag gekeken op ww.ikzoekbaas.nl en toen vonden wij onze hond.
We hebben gebeld met het asiel, ik wilde weten waarom hij in het asiel zat, en of hij bij onze thuissituatie zou passen, bijv of hij een paar uur alleen kon zijn.
Ik kreeg de belangrijkste informatie, heel eerlijk hebben ze gezegd wat er was, want hij had wat probleemgedrag.
Ik moest de dag voor we zouden gaan kijken nog eens bellen of hij er nog was, dat vond ik wel raar, ik kon hem niet "reserveren".
Maargoed, hij was er nog, en we zijn eerst in de kennel gaan kijken, ze lieten ons een tijdje alleen met hem, ja, dan krijg je het al he? Zo enthousiast, pootje geven door de tralies, want hij was nog wel in zijn kennel.
Na een tijdje kwam de asielmedewerkster er weer bij en vroeg of we met hem wilden wandelen, of we een klik hadden. Dat hebben we gedaan, en geweten......(hij trok ons door het hele park!!)
Maar we hadden al besloten dat hij mee ging met ons.
We kregen een kort gesprek en na wat papierhandel en geld betalen was ie van ons!
Al met al ging alles heel vlug, ik wilde hem eigenlijk de week erop ophalen, om thuis de boel klaar te maken, we wisten natuurlijk niet of hij mee zou gaan.

Maar we moesten hem meenemen, want ze wilden dat ie zo kort mogelijk in het asiel zou zijn.
Door de week was ophalen voor ons geen optie, dus toen maar gelijk meee.
Het zijn drukke spannende maanden geweest maar ik ga zo weer voor een asielhond.
Kijk maar op de site die ik noemde, en schrijf voor jezelf op wat je hgraag wilt weten. Succes hoor.
Als je nog iets wilt weten hoor ik wel !

Bij ons in het asiel, gaat men rondkijken
Wanneer er interesse is in een hond mag er mee gewandeld worden.
Indien het klikt, moet men een vragenlijst invullen en als alles in orde is mag de hond al meteen mee naar huis

Hallo!

Waar ik vrijwilligerswerk heb gedaan bel je als je intresse hebt in een hond. Ze vragen dan wat jouw situatie is (kinderen,werk etc) en kijken of dat bij de desbetreffende hond past. Dit om te voorkomen dat de asielhond weer terug word gebracht omdat het toch niet de juiste omgeving voor hem is. Het asiel hier beoordeeld/keurt niet af op niet hoe groot je woont, maar op wat je de hond kan bieden.

Veel honden in het asiel hebben verlatingsangst in het begin, dit komt omdat het toch raar is als je baasje je wegbrengt en je niet meer komt halen (terwijl je de hond natuurlijk had aangeleert dat je altijd terugkomt). Ze zullen zich dus vaak hechten aan de nieuwe baas, en door vertrouwen te winnen kan je het alleenzijn opbouwen. Hier moet je wel goed rekening mee houden!
Niet elke hond heeft er last van trouwens! Maar wel iets om goed over na te denken en je in te lezen over het alleenzijn opbouwen.

Als de mensen van het asiel denken dat je een match zou kunnen vormen met de hond mag je langskomen, de hond bekijken en er mee wandelen. Vaak word er nog een vervolgafspraak gemaakt zodat je er thuis nog goed over na kan denken en de hond iets vaker dan 1x mee kan maken.

Uiteraard kan je ze vanalles vragen, worden de afstandspapieren van de vorige eigenaar erbij gehaalt om alle informatie te geven die de vorige eigenaar met de hond heeft meegegeven. En als je de hond wilt hebben en de werknemers van het asiel gaan er ook mee akkoord word er hier een contract ondertekend bij beide partijen, betaal je het adoptiegeld en mag je de hond meenemen naar huis. Hier kan je ook voor een bepaalde tijd een bench huren als je er zelf geen hebt en uiteraard kan je altijd bellen als je nog vragen hebt.

Na enige tijd komt er een vrijwilliger langs om te controleren hoe het met jou en de hond gaat. Ze beoordelen niet je huis, maar of er water is, de hond er goed uitziet en vooral of je zelf nog vragen of suggesties hebt.

Heb zelf niet zulke fijne ervaringen met het asiel maar dat was buiten het adopteren van een hond om, dat ging bij mij prima eigelijk.

Wij hebben nooit bezoek gehad of een telefoontje.
Wat dat betreft vond ik het allemaal erg makkelijk gaan, eerlijk gezegd.
Ik heb een keer of 3 een update gegeven en de laatste keer wat foto's gemaild, maar daarop nooit meer wat teruggehoord.

Die verlatingsangst herken ik zeker!
Wij konden bij wijze van spreken nog niet naar de wc gaan, hij sprong tegen de deur op en piepen en janken, zo sneu.

Wat ik weleens jammer vond, onze hond is gevonden, we weten dus niks van zijn achtergrond, als een hond is afgestaan kan er nog wel eens eerlijke goede info verstrekt worden.
En ik mis wel een paar puppiefoto's, haha!

ik dacht dat je in het asiel van tilburg alleen maar in een boek mag kijken..
en aan de hand daarvan 1 kiezen en dan mag je volgensmij gaan wandelen maar ik weet het niet zeker

Gewoon naar het asiel van je keuze gaan en daar je vragen stellen. Ze willen graag dat alle dieren die daar zijn een geschikt thuis zullen krijgen. 'Lastige' vragen zijn dus alleen maar om te beoordelen of dat het geval zal zijn.
En terecht toch? Een hond die een paar keer terug gebracht wordt krijgt ook een terugslag immers.

Ik hoop dat je een geweldige hond zult vinden!