Onze vrolijke 1-jarige labrador Donny en 5 jarige dochter Gwynn zijn de dikste vrienden die je maar kunt bedenken.
Nu wil het geval dat ze allebei in de "uittestfase" zitten.
Donny is aan het puberen en Gwynn, onze dochter, ach ja, die zit in de verlate kleuterpubertijd.
Toen ik de ramen in de woonkamer maar weer eens aan het lappen was, want ja, onze Donny heeft zo zijn voorliefde om met zijn natte neus alvast zelf de ramen schoon te maken, klonk er uit de keuken opeens gevloek.
En wat doe je dan als moeder! Maar eens netjes uitleggen dat dit niet kan natuurlijk. Helemaal niet als je pas 5 jaar bent!
Daar waren ze naast elkaar, Gwynn is klein en Donny is groot dus als hij zit zijn ze beiden even hoog.
Met grote onschuldige bruine ogen keken ze me allebei aan.
"Wat zeg jij nu!" zei ik tegen Gwynn. "Niks mama", klonk het oprecht.
"Dat deed Donny". "Hij deed zijn mondje open en begon zo maar te vloeken!"
Donny keek me vervolgens aan, deed zijn kop wat schuin alsof hij wilde zeggen "Mijn naam is haas, ik weet van niks".
Je kunt je voorstellen dat ik niet meer wist hoe ik het had. Oh, wat moest ik lachen. Van narigheid ben ik de keuken maar weer uitgelopen om in de woonkamer heel hard te gaan lachen.
Gelukkig heeft Donny daarna nooit meer gevloekt. Af en toe blaft hij maar dan kijkt hij naar Gwynn alsof hij wil zeggen "Ik was het niet!".












