Anita (gast)
Afgelopen vrijdag heb ik mijn Drip, mijn eerste hond, in moeten laten slapen.
Ze mocht bijna 15 jaar worden. Ze was al een tijdje doof en had flinke staar op haar ogen, maar genoot nog zo van onze wandelingen. Ze was zo`n bikkel maar de laatste paar maanden is ze zo hard achteruit gegaan. Ze zonderde zich af, kwispelde nooit meer, had pijn aan haar rug en pijnstillers hielpen niet. Lopen ging de laatste maand steeds moeizamer. Toen ze vorige week ook nog geregeld door haar pootjes heen ging en bijna niet meer wou eten, heb ik de moeilijke beslissing genomen om haar in te laten slapen.
Hoewel ik erg blij ben dat ze thuis is ingeslapen en ik ook zeker ben van mijn beslissing, zit ik de hele tijd met tranen in mijn ogen naar haar foto te kijken.
Bijna 15 jaar heeft ze aan mijn zijde gelopen en ik ben blij dat ik haar heb kunnen begeleiden, maar het laatste stukje moest ze alleen doen, en ik mis haar zo.
Gelukkig heb ik nog twee honden met wie ik even lekker kan knuffelen en die me daarmee erg troosten.
Mijn Drip was mijn eerste hondje en ik zal haar nooit vergeten. Ze heeft mijn leven een stuk mooier gemaakt.
Dag lieve Drip, mijn lieve schat, mijn hondje.














Ik hoop dat je genoeg troost kunt vinden bij je andere honden. Ik wens je veel sterkte hoor, ze blijft toch een heel speciaal plekje in je eigen hart houden. Na verloop van tijd kun je met minder pijn aan haar denken, al zul je haar vast altijd blijven missen. Je eerste eigen hond is extra speciaal.


