DI asielhondje

Ik kan mij je verdriet en frustratie hierover heel goed voorstellen, wát 'n onrecht tegenover deze hond!

De leiding van dit asiel heeft blijkbaar heel weinig honden- én mensenkennis...

Inderdaad Marianne, het zit me nog steeds erg dwars !

Ik heb toen een uur aan de telefoon gehangen met de leiding maar er was niets aan te doen !
Ik kreeg als antwoord dat ze bij mij en de andere mensen weliswaar heel lief was en ze dat bij iemand als ik ook wel altijd zou blijven, maar het was niet te vertrouwen...
Zelfs mijn aanbod om met haar op cursus of naar een gedragstherapeut te gaan (op mijn kosten) werd afgeslagen, want dat haalt niets uit, was het antwoord. Di ging met andere honden en dieren ook heel goed. Maar het was gewoon een kwestie van de juiste aanpak en het juiste baasje dat verantwoordelijk genoeg was en waarop ze kon vertrouwen. Ze kon me toch zo om de hals vliegen als ze me zag, zo vrolijk altijd !

En ze kon zogezegd niet met kinderen, maar er waren wel eens kinderen die rond haar nek gingen hangen voor ik er erg in had. Niets, geen reactie.

Het was gewoon een hond waarmee je een band heel rustig moest opbouwen en een harde hand werkte al zeker niet !

Maarja, ze was vals, zegden ze, dus Di moest maar ingeslapen worden.

Het zit me nog altijd hoog en ik stel me steeds weer voor hoe ze, vrolijk als altijd, uit het hok is gekomen en dan naar de DA werd gebracht om een einde aan haar jonge leventje te maken.

Maar in mijn hart blijft ze hoor !

Wat een ontzettend triest verhaal dit en ik wens je heel veel sterkte toe.
Liefs Marianne