Goedemorgen!
Gisteren is mijn vader lekker gaan wandelen met Kay in de bossen.
Ik vond al dat ze het zo lang volhielden in de regen, totdat het telefoontje kwam dat Kay spoorloos verdwenen was terwijl ze al bij de auto stonden! Hij was blijkbaar geschrokken van een groep mensen die aan het trainen waren voor een vechtsport. Hij rende de bossen weer in!
Mijn moeder en ik snel de auto in, waardoor ik in paniek ook nog een spiegel van mijn nieuwe auto af rij
(boeide op dat moment echt niet, nu wel buikpijn er van)
Uren gezocht in de stromende regen, geroepen alsof mijn leven er van af hing (dat voelt ook nog zo ook) en uiteindelijk de hoop zo goed als opgegeven (Kay heeft geen vacht om hem warm te houden) liep ik terug naar de auto waar mijn moeder en ik moedeloos op mijn vader wachtten. Draai ik me om zie ik een schim van Kay....hij wilde niet echt komen van de schrik! Pas op een meter of 2 afstand herkende hij me! En begon te rennen toen ik aangaf dat ik eten bij had (daar is hij altijd voor te porren)!
Dus in 1 avond zo veel stress gehad dat ik me nu wel gammel voel! En Kay ook trouwens (die is lekker lui)!
Overigens wel tof dat vreemde mensen (in dat hondenweer -vreemde uitdrukking-) mee gaan zoeken!
Maar goed, heeft iemand tips om een hond sneller terug te vinden -misschien toch een gps-(hij blijft normaal gesproken binnen 2 meter van de persoon die hem uit laat en we hebben nu een loslooptraining van 8 weken)
Zo, nu even relaxen 












