Nou, dit was het dan. Er is geen weg meer terug.
En ik heb spijt, heel veel spijt. Dat we het toch gedaan hebben, want het is onomkeerbaar.
Maar ik weet wel, diep in mijn hart, dat het tijd was, het ging niet meer. Toch heb ik spijt, het liefste van alles zou ik het nu meteen weer ongedaan maken.
Het is het beste voor haar, ik weet het. Maar het doet zo ongelooflijk veel pijn. Ik kan het bijna niet geloven; dat ik haar nooit meer kan aanraken, aaien, in haar ogen kijken. Nooit meer die warme vacht en haar pootje op mijn schoot, dat deed ze graag. Nooit meer zal ik haar zien, nooit meer. En dat is zo raar na bijna 11 jaar.
Bedankt voor alle knuffels en alle lieve woorden. Dat doet me echt goed.