Het probleem is denk ik dat een asiel vantevoren alleen kan afgaan op wat de vorige eigenaren verteld hebben. En van hun eigen bevindingen met de hond, die niet perse ook gelden bij jou thuis. Ook hangt het er nogal eens vanaf, hoe kundig het personeel is. Vaak hoor je dat een hond die uitvalt als dominant beschreven wordt bijvoorbeeld, maar vaak is dat juist een teken van onzekerheid. Daarom is het volgens mij belangrijk dat je tegenover zo'n hond blanco moet staan en hem rustig de tijd moet geven te acclimatiseren. Goed kijken naar wat de hond aangeeft aan te kunnen.
Zo hebben wij het tenminste gedaan met onze hond uit een buitenlands asiel. De stichting vertelde eerlijk dat men weinig kan zeggen over een hond die al heel lang in een asiel zit.
Onze hond was angstig en onzeker, viel naar iedereen en alles uit, gromde ook naar ons, we konden haar niet aaien dan hapte ze.
Door dit gewoon allemaal te respecteren, een rustig en vast dagschema te maken, goed te kijken naar de hond hoe zij zich uit (kalmerende signalen) en haar altijd positief te benaderen is ze veranderd in een lieve knuffelkont en ook buiten gaat het prima. Ik blijf altijd wel alert natuurlijk, in sommige situaties kan ze toch nog angstig reageren maar dan ondersteun ik haar.