Yasmin, ik zie dat je geen reacties meer wil, maar ik reageer toch nog even omdat anderen hier ook kunnen uit leren.
Quote: 'Nicky (uit Polen geïmporteerd, helemaal gefrustreerd toen wij d'r kregen) viel ons zowat aan als we voorbij liepen als ze eten had gekregen, die hebben we meteen aan d'r nekvel op d'r rug gelegd, dat mag ze echt niet! We oefenen dat af en toe om ze te aaien tijdens het eten of onze handen om de bak heen bewegen.. Dat moeten ze gewoon accepteren, al pak je het af..'
Door je hondje op die manier te benaderen, geef je je hond echt niet het gevoel dat ze jou kan vertrouwen.
Pixie, mijn galgomeisje, gromde in het begin ook als je in de buurt van haar eetbak kwam (hoe zou je zelf zijn als je jaren aan een stuk hebt moeten vechten voor iets eetbaars). Als ze dit deed, heb ik dit geïnterpreteerd als 'ik kom te dicht, dus stap achteruit'. Ik liet haar gerust als ze aan het eten was. Hoe langer ze hier was, hoe dichter ik bij haar kon zitten. Gewoon zitten, rustig, niks aan de hand. Zo leerde ik haar dat er helemaal niks was om zich zorgen over te maken. Wat in haar bakje lag, was voor haar.
Nu maakt ze er helemaal niks meer van. Ze weet dat ze mij kan vertrouwen dat ik geen eten van haar afpak en net daarom laat ze mij dicht bij haar. Net door afstand te bewaren heb ik haar vertrouwen gekregen.



Stel dat je eens niet oplet en een kind probeert iets van hem af te pakken. Wil ik niet dat dat kind zijn hand kwijt is toch? Had vorige week nog een kind in de tuin (zijn bal lag bij mij in de tuin), hondje ligt lekker te kauwen, ik zoek ff naar de bal, ik draai me om en zit het kind die hond kusjes op zijn hoofd te geven.. Geeft niets, kan prima, maar moet er niet aan denken als hij bezitterig was met zijn botje. Heb wel ff zijn ouders laten weten dat hij dat niet bij elke hond moet doen. 





en gelukkig zijn er op dit forum nog een paar die er zo over denken.