Ik heb hier een paar weken geleden geschreven, dat er een kindje gebeten was, hier in de straat.
Die vrouw heeft haar honden, en dan met name de herder, totaal niet onder controle.
Ga ik net een wandeling maken, met Bruce, ik loop langs een auto, en ik zie een vrouw aankomen, waarvan ik dacht,Hey da's die vrouw van..en pak de riem van Bruce automatisch wat steviger beet
En net op dat moment schiet er iets naar voren, achter de auto langs, woest blaffend, de herder dus, die naar ons uitviel. Ergens voelde ik het aankomen, en draaide eigenlijk al een andere straat in.
Bruce draaide zich om, keek, staart tussen de benen, en liep gelukkig mee.
Ik was blij, dat hij niet de aanval in wilde zetten of zo.
Waarschijnlijk omdat ik dapper doorstapte, en niet omkeek, terwijl ik mijn hart voelde bonzen.
Ik ben als kind heel erg bang geweest voor honden, en dit was zo'n momentje, waar die angst ineens weer de kop op stak.
Dat stomme mens loopt nog met een flex-rollijn ook nog.
Straks trekt hij een keer door de rem van die lijn heen, en grijpt die hond mij, of mijn hond.
Verder liep Bruce keurig mee. Het gaat steeds beter, het lopen aan de riem. Bruce kan nog al hyperen, als hij wat engs of raars ziet, zoals vandaag een man, die de rozen met gif aan het sproeien was.
Hij danst dan als een paard aan de riem, liefst op zijn achterpoten, om over de heg heen te kijken.
Soms is hij dan moeilijk weer in een calm state of mind te brengen, maar nu ging het prima.
Ook toen een klein hondje lelijk naar hem blafde, liep hij door, zonder problemen.
De rest van de wandeling, maakte mijn schikmoment dus weer goed


3 doggies
compliement hoor. en dat je de wandeling met forse tred hebt voortgezet, nou kan niet beter . 





