Onze engelse stafford Joy van 3 jaar begint steeds meer depri te worden. Sinds pasen is haar maatje, een kruising van 12 jaar en ook een teef, weg. Dit omdat het niet meer ging tussen de twee. Ze konden af en toe wel spelen maar het ging de laatste tijd steeds vaker mis. Toen ze zelfs gingen vechten wanneer we niet thuis waren, hebben we het moeilijke besluit genomen om er eentje weg te brengen. Dit was een goede keus voor de oudste. Die woont nu bij mijn schoonvader en heeft het heel erg naar haar zin. Joy daar integen kruipt steeds meer in haar schulp. Ze eet amper, is overal bang voor, is trillerig en heeft geen fut meer. Als we met haar gaan spelen met de bal dan is ze hartstikke blij en actief. Zodra we dan weer binnen zijn dan gaat ze weer in een hoekje liggen. Het is hartverscheurend om haar zo te zien en we weten niet zo goed wat we moeten doen. We geven haar alle aandacht en gaan morgenavond op gesprek bij een hondenschool om te kijken wat er mogelijk is. Zij kunnen een gedragsanalyse doen dmv een dagcursus. De reden om dit te doen is omdat ze buiten naar andere honden agressief is en wij hierdoor en door de gevechten in het verleden met haar maatje, angstig zijn geworden. We willen dat Joy meer zelfvertrouwen krijgt en wij ook weer naar haar toe.
Maar nu zitten we er toch over te denken of het nu niet verkeerd is dat ze geen maatje meer heeft?
Is het verstandig om een andere hond erbij te nemen? Zo ja welk ras, ook een stafford?
Groetjes, Marielle



