Ik geef Dobby al een tijd lang regelmatig kalfspootjes. Die haal ik bij een multi-culti slager, en dat zijn eigenlijk zachte(re) mergpijpjes. Vaak is het ook geen rondje meer, maar een halve, doorgezaagd. Ze zijn ook een stuk kleiner in doorsnee dan een mergpijp van een koe (kalfjes zijn nou eenmaal kleiner
). Vaak is het bot ook zacht, en zitten er niet altijd keiharde stukken in.
Ik dacht nog: mooi, die kunnen niet om de kaak gaan zitten.
Maar: zo'n klein U vormig bot kan heel precies om de kiezen van de hond gaan zitten. Dobby had het daarnet heel moeilijk met zijn bot. Dat het om een kies zat zag ik wel, maar ik dacht dat dat het zachtere bot was en hij wat te hard daarin gebeten had waardoor het bleef "hangen". Ik ging bij hem zitten, stand-by voor het geval dat. Dobby heeft baknijd bij botten (botnijd?) dus dat leverde witte ogen en een grom op. Ik bleef lekker zitten, en zei nog "waag het niet te bijten, want ik bijt terug." Hij probeerde met zijn poten langs zijn snuit het botje er af te doen. Dat lukte niet. Hij vroeg niet om hulp, maar het was genoeg zo.
Ik pakte zijn snuit beet en manipuleerde zijn hoofd zodat ik recht in zijn bek keek en kon zien wat er aan de hand was. Een stuk U-vormig bot zat als een mal om de bovenste kiezen. Net alsof ze een afdruk gaan maken van je tanden. Ik trok een stukje loshangend vel en merg van het botje af en tja... zit je daar met een hond die gromt, snauwt en misschien wel erger als hij een bot heeft, en je moet met je vingers in de bek...
Gedaan, natuurlijk, maar Dobby had godzijdank door dat ik zijn bot niet wilde "afpakken" maar hem wilde helpen. Het duurde een minuutje, heel voorzichtig want ik was als de dood dat als ik ging drukken er een kies afbrak. Ik vreesde al dat het een rondje dierenarts ging worden, maar ineens... plop! Viel het bot van zijn kiezen af. Ik kreeg het stuk meteen te pakken en heb het acuut "geruild" voor een flink stuk worst. Of beter gezegd, gelijk gezegd "oh, wat een brave hond, krijg je lekkere worst?!", naar de keuken gehold, bot weggegooid, worst afgesneden en hop, voor Dobby.
Ik ben allang gelukkig dat hij me bij botten toelaat in zijn bek te komen moet het nodig zijn, en dan nog zonder grommen, brommen, snauwen en happen, maar die mergpijpjes gaan echt linea recta de vuilnisbak in.
Iets teveel drama voor een zondag ochtend...



3 doggies






