Geen idee..

hoe is dit bij jullie ?

Mijn ouders hebben al diverse keren (en dan vooral vaders) aangegeven na onze Tosca geen andere hond meer te willen...(maar toch bij div. reclames op tv aan te geven van goh... die vind ik toch ook weer wel erg leuk)

Ze zijn vroeger allebei opgegroeid met honden, en hebben altijd honden gehad... ook toen ze gingen samenwonen..

Nu vraag ik mij af... hoe kijken jullie hier tegenaan... ik denk dat het hierna ontzettend stil word in huis en dat ze misschien toch weer vallen voor een hond..

hoe is dit bij jullie.. hebben jullie dit ook weleens gezegd? van als mijn hond er niet meer is... wil ik er geen meer... en hoe was bij jullie de ervaring toen jullie hond er daadwerkelijk niet meer was ? bleven jullie bij deze keuze of kon je het toch niet meer houden, en is er toch weer een nieuwe hond in jullie leven gekomen ?


(het is een beetje een wirwar verhaal... hoop dat jullie mijn vraag snappen )

Mail Uit

ik heb trouwens ook geen idee waar ik dit moest zetten.. dus sorry modjes als hij verkeerd staat!

Ik heb tot nu toe altijd even pauze gewild. Gewoon eerst even het één en ander verwerken voordat ik op zoek ging naar een nieuwe hond.

Onze vorige herplaatser was nog maar pas overleden toen Flex kwam. Ik wilde al lang een standard AB en deze zijn niet gemakkelijk te vinden in NL (mooie dan dus toen ik hoorde dat er pups waren...

Maar toch, achteraf gezien, wel iets te snel. Ik zou er dan nu ook wat meer de tijd voor nemen.

Overigens zal ik altijd honden blijven houden als mijn situatie dat toelaat

vind het een hele raar iets als mensen zeggen als de hond dood is wil ik geen hond meer hoe weet je dat nou of je wel of geen hond weer wilt

je kunt zo iets alleen op dat moment bekijken misschien past er op dat moment even geen hond in je leven door bepaalde dingen
maar om te zeggen ik wil nooit geen hond meer

en dan vind ik het vooral raar van mensen waar de hond nog maar een paar jaar oud is eenjaar of 2 bedoel ik dan.
je zit dan nog gemiddeld 10 jaar aan het beestje vast!

Nja die van ons is 14,5 jr... dus dan ga je er inderdaad wel al eens over nadenken...

ook denk ik vooral omdat ik heel erg met onze toekomstige pup bezig ben misschien...


Ze zeggen dat ze het niet meer willen... maar ik denk dat ze toch nog omdraaien... wij hebben alleen nog een kat dan... die dus nooit bij je komt liggen... dus denk dat het voor hun akelig stil word dan in huis..

Daarom vraag ik ook de ervaringen van mensen die al eens met deze vraag in twijfel hebben gestaan..

ik zal heel m'n leven honden hebben, dat weet ik nu al.
heb 1 week in m'n oude huis moeten wonen (verhuis) zonder m'n hondjes (die zaten al bij m'n ouders) en dat was de verschrikkelijkste week ooit!

Het komt er eigenlijk meer op neer,

van heb je zelf weleens gezegd dat je hierna geen hond meer wilde... maar toen het eenmaal zover was... toch je keuze veranderd hebt.. ?

Ik zeg dat altijd. Je ziet je hond op leeftijd komen, kwaaltjes krijgen en je wéét dat het einde steeds dichterbij komt. Op de een of andere manier voel ik dan "nee, dit niet nog een keer". Maar is de hond dan dood, dan kom ik niet meer buiten, kijk ik iedere keer naar een lege hoek, heb je binnen ook niet meer de kans om een keer te spelen, je hebt geen lichaamsbeweging meer...

En dan neem ik toch weer een hond.

Mijn ouders hebben dat ook gezegt!
Heel logisch trouwens. Ze hebben heel hun leven honden gehad. Wij stonden op het punt het huis uit te gaan... Het enigste wat je dan nog bind (wij hadden altijd grote honden) is je hond.
Ze wilden dus meer vrijheid! Wel te begrijpen ook.

Toen mijn ouders bouvier Sady stierf (nu 10 jaar terug) wilden ze idd ook geen hond meer.
Ik wilde nog wel een hond en stond op het punt om het huis uit te gaan. Ik mocht dus een hond als ik haar mee zou nemen. En zo is het ook gebeurd! Mijn Mindy (overleden DH) heeft dus ook bij mijn ouders gewoont.

Het wil niet zeggen dat je ouders niet meer van honden houden hoor. Gewoon wat meer vrijheid is soms best handig .
Nu... 10 jaar na de geboorte van Mindy denk ik daar wel over na. De volgende hond gaat dan ook stukken kleiner worden. Gewoon simpelweg om de reden dat je kleine hondjes makkelijker mee kan nemen overal naar toe (en voor mij een medische reden).

Zulke antwoorden bedoel ik dus...

We hebben 14 jaar lang honden gehad en na hun dood hebben we ook gezegd geen hond meer te willen. Je hebt dan toch een bepaalde vrijheid na al die jaren.
Op een gegeven moment begon het toch weer te kriebelen (ongeveer 7 maanden later) en zo is Noortje in ons leven gekomen.
Maar ik weet (bijna) zeker dat zij onze laatste hond zal zijn. Niet omdat we niet van haar houden maar dat het dan mooi is geweest. Noortje kan nog een jaar of 14 mee en dan zijn mijn man en ik ook ouder, de kinderen (vermoedelijk) het huis uit, dus zullen wij anders in het leven staan denk ik.

Ik kan me wel voorstellen dat zo'n verlies eerst verwerkt moet worden en dat dat een plaatsje moet krijgen.
Het is ook niet eerlijk om je verlies te compenseren met een nieuwe hond.

@ Angela,

hier staan hun dus ook voor... wij zitten ook op een tijd dat we misschien dit jaar of misschien volgend jaar uitvliegen...
en hun hadden het ook over vrijheid... weekendjes weggaan... enz enz..

maar toen heb ik hun ook verteld van ja, dat zouden jullie dit jaar al doen, is niet gebeurt... en dan nog al zou je een weekend weggaan dan zou de eventuele volgende hond natuurlijk ook bij ons van harte welkom zijn... niet dat ik ze een hond aan wil praten... maar daar hadden we het gewoon toevallig over (met me moeder dan..) pa zegt dat ie bij zijn standpunt blijft... maar ik weet het zo net nog niet..

@ Kees, zo is de stelling ook niet bedoelt hoor..

Snapte ik Nikita!
Maar dat is mijn reden om niet direct een nieuwe hond te nemen. Kan me wel vinden in het verhaal van Angela, je leven verandert en dan moet je inderdaad gaan bekijken of er nog wel een hond bij past, en zo ja, wat voor hond natuurlijk!

Overigens wel mooie verhalen hier!

Nikita... Idd! Weet je wat het is: Waarschijnlijk nemen ze idd geen hond meer. MAAR ze passen met plezier op die van jullie hoor !

Mijn ouders hebben ook altijd honden gehad.

Mijn vader ging met pensioen, en ze kregen een hobby, "wandelen". Toen de laatste hond overleed, hebben ze geen hond meer aangeschaft.

Ze wandelde in het buitenland. Ze hadden nog nooit gevlogen of in het buitenland geweest....enz.
************************
Het tegenovergestelde ben ik. Ik hoef niet meer te werken, door mijn leeftijd, en ik heb nu drie honden en een opvanger rondlopen. Heb er ook alle tijd voor.

{heeft niets met je vraag te maken]

Wilma... Ik moet eerst Michel nog zover krijgen . Hij is het eens met een kleinere hond, maar vind twee voorlopig wel goed. Vooralsnog gaan we iig wel bij een fokker kijken (en je weet wat daarvan komt ).

Wij hebben al heel lang honden en kan er ook niet buiten.
Toen we nog een hond hadden en net daar voor een weer een hond moesten laten inslapen zei mijn man er komt geen hond meer bij.Maarna een paar maanden was er weer een pupje hoor.Kort daarna heben we Sanne moeten laten in slapen.En we hadden gelukkig net Isa en 8 maanden later kwam Bowie bij ons en we zijn er helemaal gek mee.En wat denk je er komt als de dekking is gelukt een 3e hondje bij.
Dus zeg maar nooit niet meer.