ik heb een negen maanden oude labrador.
er wordt goed mee gewandeld,van alles geleerd,
mee gespeeld.
maar toch doet hij blaffen naar je en als we dat negeren of we lopen erbij weg bijt hij in de kuiten,dan zeggen we heel hard foei maar dan
blaft hij nog harder naar je en als je dan niet naar hem kijkt dan denkt die ik bijt wel in de bank of in de tafel dan kijk je wel naar me.
als we dan weer heel hard foei zijn wordt hij nog feller en dan krijgt hij een tik op zijn neus en dan hoord die wel op maar hij wil dan nog het laatste woord door een geluid naar je te maken.
als je dan weg loopt begint die weer opnieuw en dan pak ik hem bij zijn vel en gaat die de bensche in voor een time out voordat die achter het behang verdwijnt maar dat gaat zo een paar keer per dag dat die zijn zin wil hebben krijgt hij die niet dan begint dat blaffen wel.
aandacht spelen en ook dingen leren wordt gedaan dus daar kan het niet aan liggen.
toen ik het gras af deed moest die achter het hek liggen blijfen dan was voorhem de reden om weer te blaffen en maar aan het hek trekken van ik wil erbij zijn terwijl hij me kon zien want zo groot is me tuin niet hij mag nietop het gras van me is op nieuw gezaaid,maar wat een geblaf,en toen we buiten zaten gezellig aan de tafel hij wou perse in de tuinstoel liggen en naar een paar keer foei dan weer blaffen hij wil zijn zin hebben hoe dan ook.
en gecorriceerd dat wil me meneer al helemaal niet dan heeft steeds het laatste woord.
hij wordt goed corriceerd met hard foei en ook negeren. en de goede dingen belonen.en als het echt uit de spuigaten loopt dan een flinke tik op zijn neus en hij weet dat die fout is en ook dat we hem corrigeren en dat we de baas zijn.
maar hij blijft blaffen, weet iemand van jullie wat ik hier moet.
want ik zie even niet zitten



