Wat een geheugen

's Zomers gaat mijn man af en toe met een vriend naar het strand om te vliegeren. Ze hebben een enorme collectie staande- en stuntvliegers en laten die dan 's avonds op bij een strandtent. Ze proberen elke week 1 keer te gaan in de zomer, maar het komt er over het algemeen maar weinig van. Dan is er geen wind, dan is er teveel wind, dan kan de één niet en dan de ander. Maar áls ze gaan mag Nuka altijd mee. De laatste keer dat dat gebeurde zal ergens in augustus vorig jaar zijn geweest en als ze vier keer hebben gevliegerd vorig jaar is dat veel.

Nu is er begin april een wandelmarathon en ze waren gevraagd dan wat vliegers op te laten. Dus gisteren moesten ze even naar het strand om te kijken welke vliegers klaar waren om op te laten en hoe lang het duurt voor ze in de lucht staan. Bob was om 3 uur al naar het strand gegaan, Cees ging met Nuka om 5 uur, na zijn werk.

Nuka zat natuurlijk de hele weg in de auto al te piepen, want met baas op stap, dan gaat er altijd wat leuks gebeuren. Auto geparkeerd, strandovergang over en ja, ze wist gelijk weer wat ze gingen doen. Nuka sloeg gelijk af naar de strandtent, want een enkele keer drinken ze daar wat. Maar de strandtent was nog dicht en geen Bob te bekennen, dus Nuka teleurgesteld. Ze speurt het strand af en ja hoor, een heel stuk verderop, zag ze de tracktor van Bob op het strand. Als een speer richting tracktor, naar Bob. Helaas voor Nuka, daar was íe ook niet. Ze keek weer zoekend om zich heen en ja, toen zag ze verderop iemand met vliegers en daar ging ze!

Toch knap, na 7 maanden weet ze nog steeds wat ze gaan doen en vooral met wie...

Ja, dat is zeker knap, Nienke..

Dat is erg knap !
Wat zal die dan een lol gehad hebben !

Je staat inderdaad soms versteld van het geheugen van je hond. Zo waren wij ooit nog maar 1 x bij mijn broer in Deventer geweest en dat was toch al zo'n kleine 2 jaar geleden. Maar Roy, die de hele tijd rustig had liggen slapen, werd wakker zodra we de straat inreden waar mijn broer woont en ging zitten piepen. Zo van: nu zijn we er bijna. Ik vind het nog steeds wonderlijk. Wij wisten niet eens of we wel goed zaten. Roy wist het wel.

Vroeger toen honden zichzelf nog uitlieten, had mijn oom een jachthond. De hond was 1 keer bij mijn ouders geweest. Op een avond ging het onweren en daar was die hond als de dood voor. Maar hij was buiten en mijn oom en tante waren weg.
Even later stond hij jankend bij mijn ouders op de stoep...

Dat is inderdaad heel knap zeg

superknap

Ik vind dat je maar een knappe hond hebt hoor.