Hoe herinner jij jouw hond(en)?

De meesten van ons kennen hun hond gedurende het grootste gedeelte van hun leven. Als pup, jonge hond, volwassene, senior, oudje, of een deel van die levensloop.

Behalve veranderingen in conditie, verandert ook het uiterlijk. Zwarte snuiten worden wit, en sommige oudjes zien er uit alsof ze tot hun voorhoofd in de room hebben gezeten.

Van al die momenten, al die veranderingen, hoe herinneren jullie de honden uit jullie leven?

Freya, de bruine whippet kruising had een gitzwarte snuit toen we haar net hadden, maar zo is mijn herinnering van haar niet. Ja, op film kan ik het zien, maar in mijn hoofd heeft ze een wit gezicht. Ook een wat uitgezakte buik na sterilisatie (vanwege ontstekingen). Een knik in haar staart na een ongelukje. Maar die jonge god uit onze filmpjes? Nee, zo zit ze niet in mijn geheugen. Nu was ik toen ook nog maar 5-8, dus tja... misschien zit dat hem daar in.

Chico zal ik altijd voor me zien als zonnekoning, niet toen hij oud was, een hernia en artrose had. Hij is in mijn hoofd altijd zo'n 7-8 jaar. Een lichter wordende snuit, maar niet heel duidelijk oud. Zelfs toen hij 12 was dachten mensen soms dat het nog een jonge hond was, omdat hij niet zo grijs-wit was. Chico voelde zich de baas van alle honden, en benaderde ze dus ook zo. In gestrekte draf, met het haar op zijn voorpoten wapperend. Een keer heb ik hem zo zien lopen met een warm herfst zonnetje er achter, en kreeg hij een gouden randje. Zo zit Chico in mijn hoofd. Vóór de hernia en ellende.

En Dobby? Dobby is zoals hij nu is. Af en toe "al" (het heeft maar 2 jaar geduurd) vrij en blij los lopend in het bos. Rennend en springend door het bos. Niet meer zo onzeker, en vaker met zijn staart vrolijk omhoog. Af en toe stilstaan en omkijken om contact te maken, tong uit zijn bek, ogen blij en alert.

Hebben jullie ook zo'n "zo was hij/zij" herinnering die uit een schijnbaar willekeurige tijd met je hond komt?

altijd als ik komkommer snij moet ik aan me overleden lieve Kelly denken,ze was dol op komkommer.
Na 13jr van haar genoten te hebben en echt mijn maatje was hebben we haar moeten laten gaan.....foto hangt in de slaapkamer met haar halsband.....

altijd als ik met Yoran en Rixt aan de lijn door het dorp loop denk ik aan Tim, met name nu Yoran al aardig los naast me loopt, dan sjokt hij een beetje, Tim deed dat ook altijd. Tim heeft de leeftijd van 13 jaar gehaald en overal zijn nog foto,s maar ook zijn halsband hebben we bewaard.

Wat een mooi topic Wilma. Heel ontroerend vooral je omschrijving van Chico.

Ik herinner mij niet zozeer beelden meer voorvallen.


Queenie links, purdey rechts

Onze Cavalier Queenie overleed toen ik drie was. Ik weet nog dat ik samen met haar over de vloer kroop met een speeltje in mijn hand. Ik weet nog hoe bezorgd mijn moeder was toen ze ziek was. Hoe mijn moeder verslagen bij haar etensbak zat en Queenie weer niet at. Ik weet nog hoe ik later met mijn speelgoed verrekijkertje naar de wolken keek op zoek naar de hondenhemel. Hoe ik dacht even haar pootje door de wolken te zien steken.


Queenie links, purdey rechts

Purdey overleed toen ik 11 was. Purdey was nooit zo actief. Toen ik klein was lag ze onder mijn deken en likte ze mijn voeten. Soms kroop ik ook helemaal onder de deken en vertelde ik haar verhalen over de troetelbeertjes. Ze was dol op het strand en werd helemaal enthousiast als je zei dat je naar het strand ging. Ze hield niet van kussen en rende snel weg als je zei "Ik ga je zoenen!"




Twinkle was mijn eerste eigen hondje. Heb ik gekregen voor mijn 12e verjaardag alleen 2 maanden eerder We zijn samen opgegroeid. Ik kan mij onze lange wandelingen in het weekend nog goed herinneren. Ze was dol op de bal en kende haar grenzen niet. 2 weken voor haar dood speelde ze nog een half uur met de bal.

Oeps, 11e verjaardag, sorry.

Onze Boeffie,
Hij kwam als therapie omdat we een zoontje verloren hadden. Het moment dat ik binnen kwam met de pup hangend over mijn schouder heen vergeet ik nooit meer. Mijn vrouw en dochter zaten al aan de eet tafel en keken maar al te raar op toen ze het wit vachtje zagen bewegen. Hij was het slechtste puppy uit het nest en mocht hij binnen 2 maanden dood gaan kreeg ik mijn geld terug, werd mij verteld toen ik hem ophaalde. Onze kleine was gek op hem, en de maanden die erop volgende waren perfect voor onze kleine Boef. Elke dag nam ik hem mee naar mijn werk en hij creëerde daar een eigen plaatsje. Auto rijden was hij gek op en tijdens vakanties naar Italië en Frankrijk mocht hij altijd mee. Een keer verdwaald in Italië en toch kwam hij terug. Een keer een aanrijding met een auto en ook dat overleefde hij. Regelmatig ging hij op jacht achter de konijnen die bij ons in de buurt zitten, en ook dan kwam hij terug. Hij heeft veel meegemaakt en veel gezien. Wel was hij op streng dieet en mocht alleen lams rijst eten. Zijn botjes vond hij geweldig. Als ik thuis kwam van mijn werk schudde hij met zijn kontje en lachte hij (hij lachte echt en trok dan zijn lip iets omhoog) Hij maakte echt deel uit van onze familie en daar maakte hij dankbaar gebruik van. Het beeld hoe hij gestorven is wil ik via dit forum dan ook proberen te vergeten. Wat kan een hond een inpackt hebben als hij sterft.
Hij heeft 13 fijne jaren gehad en zo ook wij. Nu een andere hond? Nee, nu nog niet. En als er eentje komt gun ik het een hond uit het asiel die aan de kant is gezet door zijn flut baasje.

En wat ben ik blij met dit forum.

Ik zal hem altijd blijven missen, zo klein als hij was zo groot is hij nu. Onze Boeffie.

onze vorige hond sasja kr mechel/holl herder


toen ze 2 jaar was overgenomen,van een collega haar vriend (die woonde toen nog thuis).
een hele stap zou onze eerste hond worden en dan meteen een herder (thuis wel altijd honden gehad).


maar wat een prachtig gehoorzame hond,super lief voor de kids.ik zou op cursus,maar ze was zo gehoorzaam,dat dat niet eens hoefde




ze kon niet in huis zeiden de vorige eigenaars,maar ze vond het heerlijk binnen.


na 3 jaar kreeg ze een bultje bij de tepels,geopereerd,met 8 jaar nog een keer geopereerd
toen ze 10 was is ze voor de laatste keer geopereerd,heeft daarna nog een jaar geleefd.



9 jaar hebben we ontzettend van haar genoten,soms noem ik skiny nog wel eens sasja

hoop dat de foto lukt

Ik kreeg Rosco toen hij 3 jaar was, zijn vorige eigenaren(moeder en zoon) konden niet meer voor hem zorgen. Rosco is bijna 8 jaar bij me geweest, het was een hele lieve hond, een die het liefst de hele dag bij me was(waar ik was,was Rosco ook).
Heel gek op eten, vooral brood , hij kon goed voetballen(als de jongens bij ons aan het voetballen waren dan was het maar even en dan had Rosco de bal),lekker mee op vakantie naar Texel(hij zat als eerste in de auto)en zonnebaden was een grote hobby van hem of lekker luieren op de bank.
Helaas heb ik Rosco 9-3-2011 in moeten laten slapen,wat mis ik hem

ach er zijn zoveel dingen die mij nu nog aan mijn sloebertje doen denken er zijn zoveel dingen die ik samen met hem deed,als ik thuis was dan was hij steeds waar ik was,de paadjes die ik met hem deed kan ik nu nog steeds niet alleen doen,het lukt gewoon niet zonder te huilen,als ik eet dan was hij er naast mij en gedaan met eten was gegarandeerd op mijn schoot om geaaid te worden
s'morgens samen opstaan ,dan hadden we zo ons ritueel zei ik altijd,samen in de zetel een kopje koffie en heel veel geknuffel,dan samen een flinke wandeling weer of geen weer dan zijn eten en dan ging hij gelijk terug naar de zetel,want ik ging werken,en als hij de auto hoorde zat hij al aan de deur te wachten, vroeger toch ,op het laatste van zijn leven kon hij bijna niet meer en kwam hij moeizaam uit zijn zetel ,jammergenoeg herinner ik mij dat zo goed ,toen hij ziek was aan een lekkende hartklep,dat alleen al doet mijn zo'n pijn ,ik had er alles voor over maar ik stond machteloos en uiteindelijk verlies je de strijd en dat doet enorm veel pijn,ik zou hem ook liever herinneren van toen hij jong en gezond was en daarvoor kijk ik ook naar een film van hem maar toch die andere dingen komen steeds boven

met mijn pipo is het al veel langer geleden,als ik aan hem terug denk denk ik aan een heel brave hond een fiere hond,maar ja door omstandigheden zat hij veel alleen,daar voel ik me nu nog schuldig over maar als ik thuis was gingen we uren wandelen,eindeloos lang kon hij wandelen,en eventjes een kwartiertje uitrusten en hij kon er terug tegen ,ongelofelijk wat een uithoudingsvermogen die pipo had,de week ends waren altijd een feest,langs het strand aan zee ,hij deed niets liever dan in het zee water spelen,maar aan de andere kant,hij kwam even bij me zitten en dan zocht hij zijn eigen plaatsje,sloebertje zat altijd dicht tegen me aan
zo dat is het verhaal zo van mijn twee grootste schatjes al zou ik uren kunnen doorgaan

nog één ding ,IK MIS ZE VERSCHRIKKELIJK! en wou dat ik de klok kon terugdraaien

Wij halen wel eens de streken op die ze wel deden.
Verder denken we nog veel aan ze.

Ik herriner mijn honden iedere dag Bayla is overleden op 17 april 2007.. Vlak daarachter kwam Mac Ghandor in ons leven Mac is op 9 maart jl. overleden aan een ziekte die nog niet is achterhaald.. Hij maakte geen rode bloedlichaampjes meer aan, geen kankercellen gevonden in het bloed en de autoimmuunziekte is ook niet vast gesteld.. Zijn altijd zo sterke lichaam was binnen 3 weken tot 0 gedaald 7 kilo afgevallen.. Met Mac ben ik nu meer bezig omdat ik het nog steeds niet kan beseffen waarom !!! Ik heb een plekje in de kamer waar zijn as staat met foto's en kaarsjes erom heen deze brand ik iedere dag...

Ik mis hem heel erg met alles wat ik doe

Tim was onze 1e hond die ik van Sjoerd kreeg toen we samen gingen wonen. Hij was een golden retriever pup die ik kreeg toen ik een zware tijd had, en met Tim kon ik mijn zinnen verzetten. ik heb hem alles geleerd, en het was mijn knuffelmaatje. toen mijn dochter Kaylee geboren werd, had die net zo,n sterke band met hem als ik. zij kon alles tegen hem zeggen, daarna kwam mijn zoon Senna en ook zij waren kameraden. helaas hebben we Tim in moeten laten slapen nadat hij kanker kreeg, en mijn god wat deed dat zeer. nu nog wel maar nu kan je het een plaatsje geven. jaren later kregen we Yoran een herplaatser en daarna Rixt. ik ben helemaal gek op deze honden maar voor Tim heb ik een speciaal plekje in mijn hart. en regelmatig in de late donkere uurtjes van de nacht wil ik nog wel een traantje laten om mijn witte mormel.

Taff, mijn border die ik als kind had, herinner ik mij op twee manieren.
zowel hoe hij was, actief, jong en speels, als hoe hij stierf...

Hij lag in de hoek van de kamer, reageerde op niets meer. Papa zei nog dat ik het me niet moest 'aantrekken' alsie me geen likjes gaf

Maar toen ik de kamer inkwam, probeerde hij plots weer recht te staan... Oh, die hoop die dan door mij heen ging!
Jammer genoeg lukte het hem niet :( een uur later isie ingeslapen door de dierenarts... Ik mocht er niet bij zijn :( maar dat beeld van hoe hij overeind probeerde te raken, en hoe z'n staart plots weer kwispelde, zal altijd in m'n hart blijven.

Lobke heb ik niet zien sterven, ze is de hond van m'n ouders, en op dat moment woonde ik niet thuis. Haar herinner ik me zonnend op de steentjes.

en over mijn lieve sora, weet ik nog hoe we onze laatste dag samen doorbrachten op de velden achter het huis... samen rennen en spelen.. enkele uren later zakte ze in elkaar :(

Jip herinner ik mij als een heel vrolijk eigenwijs en gulzig hondje...

ik mis hem nog elke dag

Mijn buurhond Gabber, daar bracht ik bijna al mijn vrije tijd mee door. Hij was een labrador/mechelaar. Aan het begin was hij zo'n wildebras. Niet te stoppen met balspelletjes, een mooie zwarte snuit. Aan het einde was het echt een oude kerel...Helemaal grijs. 2 ballen ophalen en al moeten gaan liggen omdat hij het niet meer volhield. Hoe dan ook het was een geweldige hond die ik nooit zal vergeten.

Ricky een labrador 18à 19 jaar geworden hij was er eerder dan ik ricky is dit jaar gestorven 18 januari