Gisteren was ik druk bezig in de keuken. Ik ben het gewoon dat Billy normaal rustig buiten vertoeft, als het mooi weer is, of wat op de zetel hangt, of rondloopt met een balletje. Hij valt me zelden lastig. Nu was hij al een hele tijd tegen me aan het opspringen, en toen ik even ging zitten sprong hij recht op m'n schoot, toen weer eraf richting woonkamer, toen weer terug tegen me opspringen... Ik begreep het niet goed tot... ik een akelig geluid van het venster hoorde komen. Het geluid van een wesp, waar ik dus doodsbang voor ben. Die angst heb ik onbewust op Billy overgedragen, en misschien niet zo slecht, want wespen kunnen venijnig uit de hoek komen, als een hond ernaar bijt of jaagt. Er zat een wesp tussen het gordijn aan het venster, en dat is nu net Billy's plekje. Soms denk ik, jammer dat een hond niet kan praten, want anders had hij me het zo kunnen vertellen, wat hem dwars zat. Maar hij heeft het me toch mooi duidelijk gemaakt, vind ik, zo van "help, baasje, help, een wesp..", al was ik me er niet direct van bewust. Ik kan het niet helpen maar ik heb er de grove middelen bij gehaald. Op een wesp klop ik niet, ik ben te bang dat hij niet dood is en achter me aan gaat. En vangen... dat doen sommige mensen, dat durf ik al helemaaaaaal niet
Ik spuit er insecticide op, en ga dan als de bliksem lopen, en kom de kamer niet meer in tot hij morsdood is. Eind goed al goed, maar wat gaat het weer worden komende zomer, met al die ellendige vliegebeesten




