Anoniem (gast)
25-04-2009
Hondje zonder ogen
Stelt u zich eens voor. De weilanden bij Geldermalsen. Overdag uitgestrekt en warm. ‘s Nachts vochtig en koud. En daar liep al meer dan een week een hondje te dwalen. Eenzaam, radeloos en reddeloos, iedereen wacht af. Geen eten, geen drinken, niets. Eindelijk onderneemt iemand actie. Een melding komt binnen bij de dierenambulance. De mevrouw die de melding doet is eerst langs geweest bij de boerderijen in de omgeving maar de eigenaar werd niet gevonden. Wel kreeg ze daar te horen dat het dier er al langer rond liep. Gelukkig trok zij zich het lot van de hond wel aan, maar misschien was het al te laat. De gealarmeerde dierenambulancemedewerkers treffen hem daar aan, verscholen onder een nertsenkooi. Heel stil en nergens op reagerend, het hondje is als levenloos. Dan wordt hij aangeraakt en hij lijkt langzaam “wakker” te worden. Hij gaat eten en drinken, veel eten en drinken. Er is nog meer te vertellen. Dit hondje, dat inmiddels Humpie Dumpie heet, is blind. Hij heeft zelfs helemaal geen ogen. Denkt u even terug aan zijn zwerversbestaan. U weet dan welk een drama dit voor hem geweest moet zijn. Bovendien is hij een echte supersenior, stokoud dus. Gelukkig blijkt uit bloedonderzoek dat hij verder gezond is. Wel is hij brood- en broodmager, uitgedroogd en apathisch. De medewerkers van het dierenasiel in Tiel en de dierenambulance geven het hondje nog een kans. Ze zorgen voor een opvangadres en gaan op zoek naar een permanent huis voor Humpie Dumpie. Door de liefdevolle verzorging van Gerda, vrijwilligster van de stichting Dierenhulp, gaat het, langzaam maar zeker, weer iets beter met hem.










