Zoals jullie in mijn profiel hebben kunnen lezen heb ik een stabij-mix van ongeveer 4jaar. Toen de hond +/- 10 maanden was werd mij gevraagd of ik haar op wilde vangen. Ze was in beslag genomen door de dierenbescherming.Aangezien ik veel ervaring heb met velerlei hondenrasen en eerder een stabij heb gehad heb ik het op me genomen.Ik wist niet veel van haar achtergrond.Wel dat ze van een boer vandaan kwam waar ze in een hok was grootgebracht zonder enige menselijke interactie.(afgezien de mishandelingen die ze ondergaan heeft) Het dier was absoluut niet gesocialiseerd en was bang voor werkelijk alles. Heeft de eerste dagen bij mij onder de keukentafel gezeten en wilde niet eten of drinken en niet naar buiten. Elk geluidje joeg haar paniek aan.Iedere bezoeker werd aangebromd en geblaft(vanonder de tafel) met haar naar de hondenschool was ook geen optie want elke stap buiten de deur veroorzaakte paniek (o.a.alles laten lopen) Volwassenen was ze stervends benauwd voor.Alleen kinderen, daar was ze niet bang voor en dat gaf me de moed door te gaan.We zijn nu drie jaar verder. Ze is een leuke spontane huishond geworden, maar alleen enkele mensen die ze heel goed kent is ze vriendelijk tegen.(ze heeft in haar grootste angst ook nog nooit gebeten)We gaan nu wandelen, met de auto weg en zelfs al naar de markt,maar af en toe slaat de paniek toch weer even toe,maar omdat ze zo'n bijzondere nieuwsgierige natuur heeft denk ik dat het op den duur nog wel goedkomt.Alleen zal ze zich nooit laten aanhalen, want dan wordt ze meteen weer wantrouwend.Helaas voor haar blijft de boze buitenwereld nog steeds gevaarlijk, maar als ik erbij ben durft ze hem te betreden.
Met mijn verhaal wil ik onderstrepen, na het filmpje van die tiener die die pup mishandelde te hebben gezien, hoe belangrijk de eerste tien maanden van een hondenleven is.




3 doggies



