je eerste hond

hoe is dat bij jullie, je allereerste hond, die je had en toen die oud werd of ziek en je moest hem in laten slapen na zo veel jaren, en nu je dan weer een andere hond hebt hebben jullie dan ook dat je eerst hond toch de liefste hond was, om dat het je eerst hond was,ik heb dat gevoel nog, niet dat ik mijn hondjes niet lief vind ,ik zou ze voor geen geld willen missen , maar toch als ik de foto's zie van mijn eerst teckel en maltezer mis ik ze heel erg,en zou willen dat ze er nog waren ,het is al 7 jaar geleden dat ze er niet meer zijn , m'n teckel moest ingeslapen worden was doof en blind , m'n maltezer lag 'smorgens dood in de kamer ,ik ben blij met mijn teckels die ik nu heb maar m'n eerste hond blijft toch mijn liefste hond, of is dit heel raar.

Neehoor zeker niet.

Mijn eerste hond(en) waren herplaatsers en zijn jong gestorven. Flex heb ik vanaf pup en voelt toch wel meer als mijn eerste "eigen hond". Vooral omdat ik hem helemaal heb zien opgroeien en alle ins en outs van dichtbij heb kunnen meemaken.

Mijn andere honden waren mij net zoveel waard, vat het niet verkeerd op hoor. Alleen heb ik daar nooit de band mee kunnen krijgen die ik nu met Flex heb. Niet omdat het herplaatsers waren maar omdat ze helaas niet lang bij mij mochten zijn.

Onze eerste hond hebben we op 8 december 2010 laten inslapen. Kent is ruim 16 jaar oud geworden. Ja, je eerste hond blijft speciaal. We hebben nu nog 13 honden maar geen een hond kan hem evenaren. Natuurlijk zijn onze andere honden ook geweldige honden, maar Kent was echt speciaal....

ja zo voelt het, mijn teckel is 14 jaar geworden de maltezer 12 jaar, de teckel was al met 10 jaar blind daarna werd ze doof ze lag altijd bij mij boven ook toen ze haar plas niet meer kon ophouden,ze had heel veel verzorging nodig ,maar ik kon haar niet missen, op het laats kon het niet langer ,maar ik vind het nog steeds erg,

geen elke hond is anders dus voor my is elke hond speciaal

Dit is misschien een hele persoonlijke vraag maar: Waren jullie niet bang, toen jullie weer hetzelfde ras namen dat het tegen ging vallen? Dus dat je gaat vergelijken?

mijn eerste eigen hond was een bouvier,toen ik hem in moest laten slapen dacht ik ook dat ik nooit meer zo'n lieve hond zou krijgen.
heb met haar alle liefde en leed gedeeld die er te delen was.
na enkele maanden kwam er toch weer een nieuwe bouvier en zij was ook een ontzettende lieve hond.
Met haar heb ik alle diploma's gehaald die er maar te halen waren.
Was toch even gek met haar als met de eerste bouvier.
en nu ondertussen heb ik al meerder hondjes in moeten laten slapen van ouderdom,en ik hield van allemaal even veel.
Sammy & Flex ik was wel bang dat ik niet zoveel van mijn 2e bouvier zou kunnen houden als van de eerste.
maar gelukkig was zij echt een heel andere hond dus ik was zo uitvergeleken.
En was uiteidelijk even gek met haar als met de eerste.

De eerste hond die ik had was een maltezertje.
Maar hij beschouwde mn moeder meer als baasje, want ik was nog geen jaar toen we hem hadden.
Maar hij was echt zo lief.

Nu hebben we nog 2 honden, een york & een schotse collie.

De collie is MIJN eerste echte hond. Hij staat op mijn naam & ziet mij ook als zijn baasje.
Hij is dus eigenlijk een beetje voor mij mijn eerste hond, die ik nooit zal vergeten!

Van huis uit was ik alleen katten gewend, ik had niks met honden. Was er zelfs wat huiverig voor. Ben als kind gebeten door de hond van een oom en tante. Maar mijn man had vanaf zijn 12de jaar hond en toen we trouwden bracht hij Daddy mee, een middenslag poedel. Best een lief dier, maar wel één met een handleiding. Hij werd in februari 1972 gestolen en pas in 1985 kwamen we te weten waar hij gebleven was. Sita (dwergpoedel)kwam in mei 1972 en haar dochter Lady werd in 1975 geboren. Dat was mijn hondje. Waar ik was, was Lady. Ze is op 12 jarige leeftijd in mijn armen, na een hersenbloeding, gestorven. En al heb ik veel van Dotje en later van Roy gehouden, Lady was en bleef mijn hondje.

Toen ik geboren werd hadden mijn oudera al een greyhound. Die is 13 geworden en was echt mijn beschermengel en mijn vriendin. Uiteindelijkis ze door de ouderdom op een leeftijd van 13 jaar overleden, was er kapot van
Daarna kregen we een pup, weer een grey en tegelijk een herplaatser grey van 5 jaar. DE pup is slechts 2 geworden en de ander is 12 geworden.Daarna kwam een greydame van 10 maanden en dat was voor mij het ideale plaatje, zo een live trouwe meid. Ja ik heb ze altijd wel vergeleken met elkaar, maar ze hadden allemaal een ander karakter.In midels woonde ik samen en hadden we al galgo's geadopteerd, maar het heeft wel veel tijd gekost eer ik ze niet meer vergeleek met de laatset grey cinthy, dat was echt mijn soulmate en heb zelfs eens gezegd toen zij net was overleden ik ruil mijn honden zo in, als ik haar terug kan krijgen Maar dat gevoel slijt en heb nueven goed kanjers met hun eige trekjes

toen ik geboren was hadden we een cocker spaniel. hij stierf toen ik een jaar of 4 à 5 was, dus daar weet ik niet zoveel meer van. MIJN 1ste hondje die echt helemaal van mij was, was een jack. ik had er een jaar lang voor gespaart. ze mocht jammer genoeg maar 1 jaartje worden toen ze plots was gestorven. ik heb toen een hele week dag en nacht zitten wenen, ik was echt ontroostbaar en het heeft 2 dagen geduurt voor ik in staat was om het aan mijn mama en mijn zus te zeggen.
ik ben gelukkig wel iemand die elke hond als een indvidu ziet en behandelt. dus hoe ik mijn honden nu zie staat helemaal los van de honden die ik al gehad heb en nog zullen komen.

Mijn eerste hond, Obelix, kreeg ik in december 2010. hij stierf in februari jl. Was slechts 5 weken bij me
Sinds eergisteren heb ik een nieuwe hond.
De tweede dus.
Hij heet Boyke
Maar toch heb ik steeds de neiging om Obelix te roepen....
Maar ik ben wel heel blij.

In een korte periode zijn mijn twee maatjes overleden.
Nog steeds heb ik soms een gevoel dat ik een hond mis als ik mijn andere honden uitlaat. Dit was in het begin heel sterk, met een lichte paniek.
Brand nog elke avond een lichtje bij hun foto.

Voor mij zijn ze allemaal byzonder. Ik kan niet zeggen wie het liefste is. Ze waren zo verschillend van karakter. Dit geldt ook voor mijn honden die nu nog bij me zijn.

Mijn eerste hond was een teckel, die heb ik gekregen van mijn man toen we net 2 weken getrouwd waren. We hebben haar op een paar dagen na 15 jaar gehad, we hebben samen zoveel meegemaakt, ik hoefde haar ook maar aan te kijken of ze voelde feilloos aan wat ik wilde zeggen of doen.

We hebben nu honden die zijn nr.8-9-en 10, maar ik ben geen een hond vergeten, ze hadden allemaal iets bijzonders,ben op elke hond gek geweest en ik had ze ook voor geen goud willen missen, maar onze eerste teckel was mijn meisje, en het is al 21 jaar geleden dat zij is gestorven., waarom en hoezo daar heb ik geen verklaring voor. Is gewoon het gevoel.

De 3 lieverds wat we nu hebben , ik zou ze absoluut niet willen missen, maar wat zou ik mijn meisje nog graag een keer terugzien.

Mijn eerste hondje kreeg ik voor mijn 12e verjaardag (wel 2 maanden te vroeg omdat een goede fokker toen pups had)
We zijn echt samen opgegroeid. Ik weet niet of ik ooit nog zo'n goede band met een hond zal krijgen. Was Twinkle ziek, dan droomde ik dat zij ziek was, werd ik wakker dan bleek zij ook ziek te zijn.

mijn eerste hond is 13jr geworden helaas door kanker moeten laten inslapen.......

mijn eerste hondje was een vlinderkeesje of tegen woordig geloof ik een papilonhondje

deze kreeg ik voor mijn verjaardag toen ik klein was
toen mijn ouders gingen scheiden heeft me vader hem mee genomen en een paar jaar later weg gedaan omdat hij zogenaamd vervelend was!

dus weet niet hoe oud hij is geworden of wat dan ook
weet wel dat het beestje bijnaar 10 was toen die hem weg deed

Ik ben met honden op gegroeid dus 1e hond was sheeta alleen weet ik daar niet zoveel meer van. die hond is vergiftigd .daarna kwam hund onze mechelaar, dat was echt mijn maatje ik was toen geloof ik 9jaar ofzo.
Echt een superhond.Ik nam haar overalmee naar toe.Mijn vader had m helemaal afgericht.Toen kwam er een eng.staff macho(herplaats)die hebben we maar even gehad helaas(schatje). Toen ik 16 was kwam mellowtje(pitbull)op mijn pad 5 weekjes was ze(veel te jong)maar zwaar verwaarloosd. heb haar meegenomen(junk)En dat was mijn hond.Mijn vader wist van niks, ik kwam ineens thuis met haar.Tot mijn vader hoorde van wie ik haar had...hij zei die hond gaat nooit meer terug!!!Toen op mezelf gaan wonen en ja...nummer 2,3,4,5 hihi..enz. En allemaal waren ze uniek, maar houden van...allemaal gelijk..ik mis ze nog altijd,maar nu zoveel jaar verder, andere honden(ook weer heel anders)maar toch onvervangbaar!!!Hee ik krijg gewoon een verliefd gevoel als ik aan ze terug denk.Alleen met minx+ en rooie had ik een speciale band die wordt nooit vervangen

ik ben niet met honden opgegroeid maar mijn partner wel, dus toen we gingen samenwonen in 1991 werd er over gesproken, maar omdat we beiden fulltime werkten vonden we dat niet eerlijk tegenover de hond. helaas kreeg ik daarna een hele zware periode en kreeg ik ook medicijnen, de ha heeft toen aangegeven dat het beste voor mij was als ik naar buiten ging. zo kreeg ik van mijn partner een golden retriever pup zijn naam werd Tim, en hij was mijn alles. helaas naar 13 jaar werd hij ziek en hebben hem in laten slapen. daarna 5 jaar hondenstilte maar het jeukte wel. tot een vriendin vroeg in januari 2010 of we nog een hond wilden want zij wist een flatcoated die anders naar het asiel moest, deze is bij ons gekomen en gebleven, dat beviel zo goed dat we in januari dit jaar er nog 1 bij hebben gehaald. ik vind ze helemaal het einde, maar je 1e hond vergeet je nooit meer. ik kan nu pas zonder huilen over hem praten, dus het zit heeel diep.

Wij hadden een labrador en die was bijna 13 jaar en die hebben wij ook moeten laten inslapen.Wij hebben het nog vaak over hem.
Daarna nog 4 jack russels gehad maar je vergeet ze nooit.We hebben ze allemaal moeten laten inslapen omdat ze oud en ziek waren.

Igor was onze 1e hond, onze Prins, onze dikke vriend onze eigenwijze donder, hij is nu bijna 5 jaar niet meer. http://www.youtube.com/watch?v=rZ0XzpWTJBQ

En heel soms denk ik dat ik meer van hem hield dan van mijn meiden nu, maar dat is natuurlijk niet zo. Gelukkig dat de tijd de pijn verzacht. Ik denk dat je je overleden schatten begint te idealiseren met de tijd en dat je dat daardoor denkt.

Maylo, mijn eerste hond heb ik helaas met 6,5 jaar al in moeten laten slapen.
Het was een kruising Labrador x Airdale Terrier... Hij was mooi van lelijkheid zoals hier werd gezegd
We hebben hem op een zondag gehaald en er werd ons verteld dat hij 8 weken was, maar bij de dierenarts kregen we te horen dat hij hooguit 5 weken oud was

Maar wat een geweldige hond was het!
Hij liep vanaf dag 1 los mee, zat je altijd op te wachten als je uit school kwam, heeft nooit lelijk gedaan, was zeer beschermend naar mij en m'n broertje, kwam troostend bij je zitten wanneer je je niet goed of verdrietig voelde.
Het was echt mijn maatje en geen enkele hond zal hem kunnen vervangen! Ik mis hem nog elke dag!

Maar Boomer en Quinto zijn ook een hondjes uit duizenden en heb met hen beide ook weer een hele andere band als met Maylo

Puzzle is mijn eerste echt 'eigen' hond. Dit kleine tutje, eigenwijsje, driftkikkertje, hyperdepieper dametje is echt mijn oogappeltje Ze is nog maar twee, dus we hopen nog heel veel jaren van haar te genieten.

De eerste hond die ik meemaakte bij mijn ouders was Dido, een boxerteefje. Een felle hond, maar superlief en de beschermengel van het gezin. Ze is bijna 13 geworden en in haar slaap overleden op kerstavond. Mijn vader was naar de nachtdienst, mijn moeder is bij het mandje blijven zitten tot het eind. Ik was zelf een jaar of 6 en lag heerlijk te slapen nadat ik afscheid van Dido had genomen.

De eerste hond waar ik helemaal weg van was, was de hond van mijn opa, ik zal hem nooit vergeten. Toen de hond ingeslapen moest worden was ik zes jaar, mijn vader zei tegen me, geef hem nog maar een flinke knuffel want hij is erg ziek en gaat naar de dierenarts. Dat moment is me altijd bij gebleven.

Mijn eerste eigen hond, een duitse herder, lang naar gezocht en uiteindelijk de perfekte hond gevonden, een ongelooflijk lieve en intelligente hond, mijn vriendin, nog altijd mis ik haar enorm en ze zal ook altijd speciaal blijven voor mij, een hond zoals zij daar bestaat geen tweede van.

Nu is er Lola, een hond die blijkbaar niemand wilde, in een bos achtergelaten, vier jaar in een asiel en nooit goed genoeg bevonden om uitgekozen te worden. Totdat wij haar zagen en in huis haalden, wat hebben we daar goed aan gedaan, een echt lieve intelligente hond, ook zij is heel speciaal op haar eigen manier, en ik denk dat dat voor elke hond zal gelden die op mijn pad komt.

Mijn eerste hond is Promise, en die is er nog steeds. Ze is 9 jaar en kerngezond, dus ik hoop dat dat nog een hele tijd zo mag blijven.

Ze is een herplaatser en ik heb een hele sterkte connectie met haar, vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen (ze was toen 5). Ze is niet de gemakkelijkste, en dat heeft al tot veel zorgen en verdriet geleid. We zijn nog steeds bezig en we komen er samen wel. Ik heb ik nooit een moment spijt gehad van het opnemen van haar in huis en hart.

Duuk is mijn tweede hond, als pup bij ons gekomen. Een wereld van verschil. Je kent en weet alles van hem, hij heeft een betere start gehad, hij is stabieler en rustiger van karakter.

Ik zou nooit kunnen en willen kiezen, ze zijn me allebei even dierbaar op hun eigen manier.

Demon is onze eerste eigen hond.
Een mechel dus

ja mijn teckels die ik nu heb zijn ook speciaal ,maar toch is mijn eerste teckel ook de maltezer blijven bij mij nog erg trekken, maar ik zou mijn hondjes voor geen goud willen missen en hoop dat ze erg oud mogen worden,

hai de alle eerste hond die we hebben gehad was een argetijnse dog Chango
We hadden hem als pup en is gestorven op 11jarige leeftijd.Hij blijft altijd in me gedachte ook omdat het ons eerste hond was.Daarna hebben we 2samojeeds gehad 1 overleden met 7jarige leeftijd en de ander was 12geworden.en 2 alaskan malamute maar die leven nog zijn nu beiden 9jaar.
Nu ik eindelijk een groot huis heb heb ik zelf 3husjes genomen.

Maar chango blijft ons nr 1