opvoeding hond

Koda is nu 1 1/2 maar als ik kijk naar het afgelopen jaar is het veel werk een goed opgevoede stabiele hond te krijgen.

Ik vind het eigenlijk net zo veel werk als kinderen op voeden.

En Koda is een poedel dus echt niet zo moeilijk qua opvoeding.

Wij hebben er ook best goed over nagedacht voor we een hond namen. Als ik dan kijk hoe gemakkelijk sommige mensen denken.
De ene dag is het leuk een hond en de volgende dag is hij er al.

Ik geniet echt super van mijn krullenbol en eigenlijk zou ik er best nog een willen hebben (maar dat zit er helaas niet in).

Maar hoe ervaren jullie dat eigenlijk vinden jullie honden goed opvoeden net zo veel werk als kinderen opvoeden?

p.s: Ik bedoel veel werk niet als negatief.

het is wel veel werk, maar ik vind het leuk om te doen, en mijn dames zijn voor mij in ieder geval vrij makkelijk op te voeden.

het lastigste is denk ik dat mijn vriend en ik het vaak niet met elkaar eens zijn over hoe we de honden opvoeden en ermee omgaan. dat hebben we met de kinderen veel minder.

Herkenbaar

Ik heb hier meer een verwen pappa/baas

Toen ik nog meerdere volwassen honden(stabiel) had vond ik dit echt geen probleem. De 2volwassen honden hielpen mee(pups copieerden gedrag ).
Maar na 12,5 jr kwam chico erbij en ik moet zeggen, dat ik het ineens zo tegen vond vallen...schaam schaam
dus ik loop nu met een heleboel haar minder opmijn hoofd...hihi.
Ik was veel verleerd, alleen het zindelijk maken ging wel echt super, maar er kwam weer zoveel bij kijken.Het socialiseren ging echt moeilijk, er lopen hier zoveel aggresieve honden, dat ie dus maar 6 vriendjes heeft.
En de pubertijd AAAHH daar heb ik dus minder haren van gekregen. Maar ik wil m nooit meer kwijt .
Al dacht ik daar in het begin anders over hoor.
Maar nu hij loopt netjes naast, luisterd goed,lief met kinderen, kan goed loslopen...dus als ik het zo bekijk...het begin was pittig, maar het resultaat mag er nu wezen...Alleen nu even de eerst komende 10 jaar geen pup

Een kind is toch anders hoor.
Een pup gaat als een trein(qua opvoeding)
T is net als wat annemiek zegt

Ik ben elke dag met mijn honden bezig, ook nu ze volwassen zijn. Ze zijn helemaal van ons afhankelijk he? Niet alleen voor hun eten en p & p rondjes, maar ook voor geestelijk uitdaging en lichamelijke oefening.

Vroeger bracht ik mijn kinderen naar sport en clubjes en nu train ik 4 keer in de week met mijn honden.

Ach, zo blijf ik lekker bezig toch? En het opvoeden tot een evenwichte en sociale hond is inderdaad net zo lastig als met de kinderen. Alleen duurt het wel veel korter.

Ik heb geen kinderen, dus daar kan ik niet over oordelen. Wel weet ik dat honden opvoeden heel veel werk is.

Waar ik tegenaan loop is dat in mijn leeftijdscategorie iedereen kinderen begint te krijgen. Inclusief vriendinnen, die overigens allemaal geen hondenmensen zijn. Als ik tegen hen zoiets zou zeggen, zou ik op zijn minst hele rare gezichten krijgen. Dat doe ik dus ook niet meer. Zij hun ding, ik het mijne en ik luister braaf naar hun verhalen.
Wel jammer..

Ja dat bedoel ik dus ook eigenlijk te zeggen een hond is niet alleen een blokje om maar veel meer.

De eerste paar jaar heb je er veel werk aan maar daarna hobbelt dat beest gewoon achter je aan alsof het een verlengstuk van jezelf is.

Ik wacht af

Het is wel vergelijkbaar met kinderen en, net als met kinderen gaat de 2e hond een stuk gemakkelijker
Het is echt opvoeden, ik denk ook dat veel mensen dit onderschatten.

Is dat zo Rudi (RVS), leuk, leuk, dan gaat het met ons ook nog goedkomen

het verschil bij ons komt ook een beetje doordat de kinderen van mijn vriend zijn, en vooral onze oudste hond waka is echt 'mijn kleine meisje'

verder ben ik strenger tegen de kinderen dan de honden, want ik ben van mening dat de kinderen ons veel beter kunnen begrijpen dan de honden. mijn vriend is weer strenger tegen de honden. hij heeft een beetje een attitude van: een hond moet luisteren, punt.

maar de honden zijn er onderhand ook aan gewend. als ze aan de kant moeten zeg ik altijd op een rustige en lieve toon 'weg' maar als mijn vriend dat te lief zegt dan doen ze dat bij hem niet omdat ze bij hem een zwaardere en strengere stem gewend zijn

Hebben jullie ook een speciale opvoedmedthode (cesar of m. Gaus of i.d.)

Mijn 3 kids(in 5 jaar)zijn nu jong volwassenen en opgegroeit met onze blonde Lab Rebel die heel makkelijk was. Nu hebben we ons chocolaatje en alleen de jongste woont nog thuis. Wat een verschil, echt een handenbindertje,bijten,tuinieren, ik heb er meer werk aan dan toendertijd met de kids. Maar nu we de teugeltjes wat strakker hebben staan gaat het beter.Twinkle moet ook verplicht in de bench om te gaan rusten(slaapje doen) anders is het net een drein-kind

Zora is eigenlijk heel makkelijk Ze luistert snel en voelt ook goed aan wat je van haar wilt.
Ik moet wel zeggen dat ik het net een kind vindt als ze ziek is.

Nou ik vond/vind de kinderen toch meer werk....het is natuurlijk ook maar net hoe veeleisend je bent met je hond en dat zijn wij niet zo maar soms zijn er toch wel veel overeenkomsten, kinderen vs honden haha

Een pup opvoeden is vreselijk intensief als je het goed wlt doen.
Ook ik heb me er op verkeken maar de eerste weken super intensief bezig zijn betalen zich al wel nu al terug, in huis totaal geen omkijken naar hem en voor iets waarschuwen hoeven we al weken niet.
Wel is het idd enorm handig als iedereen in huis echt op 1 lijn qua opvoeding zit, zodat de huisregels gewoon altijd hetzelfde blijven zeg maar..
Ook als je even weg bent neemt dan degene die thuis is gewoon dezelfde opvoeding over..

Ik lees van de topic starter dat de poedel juist zo gemakkeljk is qua opvoeding.
Het is idd een super intilligent ras, maar daar schuilt nu juist het grootste gevaar.
Ze zijn zo slim dat ze je ze zo makkelijk om de tuin heen leiden,echt opletten dus..

Wij hebben nog geen kinderen, alleen een nichtje dat we regelmatig zien dus ik kan er niet echt over oordelen, maar ik denk idd wel dat het veel overeenkomsten heeft. Wij dachten ons ook goed ingelezen en voorbereid te hebben, maar we hadden ons er ook echt op verkeken. Het is wat dat betreft denk ik net als bij een baby krijgen, hoe je je ook voorbereid, je weet eigenlijk niet echt waar je aan begint tot je er midden in zit.
Ik vond het vreselijk intensief (en ook leuk hoor). Bilou is nu bijna 11mnd en soms lekker aan het puberen, maar de alle moeite begint zich nu toch wel echt te lonen vind ik.
Gelukkig zitten we hier grotendeels op 1 lijn, en anders is mijn lijn de hoofdlijn dus dat is wel fijn, maar het blijft toch een constante, vooral omdat wij fout gedrag proberen voor te zijn, dus letten we heel erg op haar. Maar, we kunnen nu langzaam wat vaker ontspannen .

Ik heb het nooit echt moeilijk gevonden.
Het leren netjes naast te lopen vind ik alleen moeilijk.

Een poedel is inderdaad erg intelligent hij pakt veel dingen erg snel op. Hij heeft ook nooit gesloopt of zo.

Het leukste moment is als ik stukjes wortel pak om te trainen.

Hij komt dan voor me zitten met van die blije ogen "oh gaan we lekker oefenen"



Ik moet erg lachen om dat clownerige gedrag van een poedel wat een blije gup zeg is erg goed voor je humeur.

Nala is onze eerste hond en een dalmatiër. Nu kregen we dus werkelijk overal te horen: een dalmatiër, nou, veel succes.

Maar eigenlijk viel het erg mee. Mijn moeder deed het dan 's nachts, maar verder lieten we haar allemaal op bepaalde tijden uit en ze was al super snel zindelijk dus daar hebben we nooit problemen mee gehad.

Ze heeft ook nog nooit iets van meubels gesloopt en ze kon vrij snel al alleen zijn.

Op de cursus doet ze het minder, omdat ze dan echt heel nerveus wordt en dan is ze helemaal blij maar tegenwoordig valt het reuze mee, vooral als je het vergelijkt met de filmpjes van de puppycursus

Wij vinden het meevallen vooral omdat we zoveel negatieve reacties hadden dachten we van; oh oh doen we het straks wel goed, maar ook wij leren erg van haar en ik ben super blij met haar!