Vanochtend heb ik Dobby kennis laten maken met de fiets. Ik kan geen springer aan mijn fiets doen vanwege ovale buizen, dus maar even improviseren. Brede broekriem in mijn spijkerbroek, en Dobby's riem daar aan vast gemaakt. Voor de zekerheid toch de Gentle Leader gepakt met een oude hondenriem (een dunnetje) eraan vast.
En toen gaan wandelen. Dobby volgde eerst netjes links, en na een tijdje heb ik hem aan de andere kant van de fiets laten lopen. Bij het veldje aangekomen even riemen verwisseld en even aan de flexi zodat meneer even zijn behoefte kon doen. Toen hij daarmee klaar was weer aan de korte riem(en) en weer verder. Toen we 3/4 van ons normale rondje waren ging ik steppen, en toen vond hij het niet leuk meer. Hij probeerde over mijn fiets heen te springen. Tussen voorwiel en zadel zeg maar.
Ik weer wandelen, nou Dobby ging huilen en janken en oh oh oh wat had hij het erg. Helemaal over de rooie. Vre-se-lijk. Waarom? Geen idee het was over toen ik aan zijn kant van de fiets ging lopen. Na een tijdje heb ik 10 meter echt gefietst maar toen ging Dobby opspringen. Angst? Misschien denken dat het spelen was?
Toen ben ik weer links van de fiets gaan lopen, Dobby rechts en fiets tussen ons in. Uiteindelijk heb ik een stukje kunnen steppen, Dobby in een sukkeldrafje ernaast.
Ik weet dat Dobby gevoelig is, maar zo huilen en janken heb ik nog nooit meegemaakt. Het klonk echt als "en nu zit er iets tussen ons in en kan ik niet bij je komen boehoehoehoehoe
" Stom beest.



3 doggies

En dat je altijd een voet bij de grond kan zetten lijkt me ook fijn.



