Vandaag heb ik helaas één reutje van 2 weken oud wegens ernstige gezondheidsproblemen moeten laten inslapen.
De eerste week deed hij het geweldig en merkte ik niks bijzonders aan hem. Omdat hij wel wat achterbleef in de groei en qua gewicht al was ingehaald door z'n kleine zusje, nam ik hem apart met Badu (de moederhond) op bed en liet hem dan extra drinken. Hij liet zich de laatste twee dagen wegduwen door z'n dikkere broers en gaf het dan ook op. Omdat Badu zo'n goede moeder is vind ik nergens ontlasting van de pups. Eergisteren zag ik bij het extra voedingsbeurtje dat zijn ontlasting wit was, maar omdat hij verder niet ziek leek, geen koorts had en goed bij mama dronk besloot ik het een dagje aan te kijken.
Ondanks het extra drinken begon hij in twee dagen heel erg snel af te vallen en z'n vachtje werd dof. en vannacht lag hij opgerold in een hoekje van de werpkist en kreunde een beetje en heb hem bij me genomen en wist dat het mis was. Vanmorgen heb ik hem warm ingepakt en in doosje met een een kruikje gedaan en ben naar de dierenarts gereden.
Uit onderzoek bleek dat hij wat aan z'n alvleesklier had, dit hondje zou het hoogst waarschijnlijk niet redden of een nooit gezonde hond worden, en in overleg met de dierenarts hebben we besloten hem deze lijdensweg te besparen. Dit was voor mij wel een moeilijke beslissing maar ik vond dat ik dit het hondje en de toekomstige baasjes niet kon aandoen.
Ik heb in al die jaren nog nooit een pup verloren, ook nooit een doodgeboren pup gehad, terwijl je weet dat dit soort dingen altijd kunnen gebeuren en dan besef je dat er ook minder leuke kanten zitten aan het fokken.
Ik ben er nog steeds van slag van.










