Ik ben door wat speurwerk wat meer te weten gekomen over het verleden van Bo en ik raak minder en minder verbaasd dat Bo verlatingsangst heeft.
Zo ben ik ben ik via mijn dierenarts te weten gekomen dat de mensen dewelke Bo naar het asiel hebben gebracht ook niet zijn eerste eigenaren waren :s.
De eerste eigenaren waren volgens zijn eerste dierenarts marginalen van het bovenste schap. Ze hadden Bo 5 maanden toen ze hoorden dat hij moest geopereerd worden aan zijn oogjes. Dus hebben ze hem maar weggegeven :-@.
Deze nieuwe eigenaren hebben Bo dan op anderhalfjarige leeftijd naar het asiel gebracht omdat één van de kindjes zware astma had. Volgens het asiel waren deze mensen oprecht ongelukkig toen ze hun hondje moesten afgeven.
Het asiel heeft op mijn vraag opnieuw contact gezocht met deze eigenaren om te vragen of Bo toen alleen kon zitten. Volgens hen zat Bo niet elke dag alleen, maar als het nodig was zat hij wel een hele dag alleen zonder problemen. Toen kon het dus wel nog.
Een beetje later werd Bo dan geadopteerd en drie weken later terug gebracht omdat hij niet alleen kon zitten.
En nu woont Bo dus bij mij en kan hij nog steeds niet alleen zitten (maar we meken vorderingen).
Binnen twee weken heb ik een afspraak bij de dierenarts en gaan we eens kijken of de operatie nog nodig is. En Bo wordt gecastreerd... gaat ie niet mee kunnen lachen.



3 doggies
gelukkig is Bo bij jouw





