Op 29 november 2010 van de ene op de andere dag was Bink mijn 4 jaar oude labrador doodziek. Het begon aanvankelijk met twee zwaar ontstoken ogen, koorts en een bult in zijn nek ter grootte van een duivenei. Bij de dierenarts aangekomen bleek hij een paar wonden te hebben. Toen we beter keken bleken de gaten in zijn huid te vallen. Je keek zo een cm naar binnen. De dierenarts nam een punctie uit de bult en een huidbiopt. Zijn toestand verslechterde met de dag. Twee dagen later was de koorts zo hoog dat hij toch aan de antibiotica moest. De uitslag van de huidbiopten liet op zich wachten. In het weekend verslechterde zijn toestand zo dramatisch dat ik op zaterdagavond om 23.00uur Bink liet opnemen in Utrecht bij de Faculteit diergeneeskunde. Ik dacht dat ik hem niet meer levend zou terugzien.
De dagen erop deden ze daar allerlei onderzoeken en meerdere huidbiopten. Pas die vrijdag (hij was toen al 14 dagen ziek) kwam de voorzichtige uitslag: panniculitis. Een ernstige huidontsteking als gevolg van een auto-immuunziekte. Direct aan de prednoral en de antobiotica. En zo kreeg ik Bink mee naar huis. Het abces in zijn nek was enorm en moest vanzelf 'leeglopen'. Dat gebeurde inderdaad na een paar dagen. Twee weken later kwamen er korsten op de wonden. Maar nu 5 weken na de start van de prednoral, is hij erg verzwakt. Hij reageert in huis goed en alert, maar buiten wil hij nauwelijks lopen. De dermatologen zeggen dat huidwonden een hond 'slopen'en dat het herstel lang duurt.
Herkent iemand deze klachten?
Heeft iemand een idee hoe lang herstel lang gaan duren?
Ik ben een beetje ten einde raad en wil graag advies.
Nadja



3 doggies















