^^ Ja dat weet ik,
En ik vind het ook ernorm erg, en voel me er super schuldig over,
Maar het was echt niet anders...
Want we moesten echt naar de begravenis, en het was aan de andere kant van het land (en we moesten met de bus/trein/tram),
En we moesten er ook nog eerder zijn dan de andere mensen, omdat we eerst in de koffiekamer moesten, en daarvoor nog wat dingetjes moesten regelen)
We hebben er alles aan gedaan om iemand te vinden waar die heen kon,
Maar dat is helaas niet gelukt... (wou het eerst nog via hier proberen, maar daar dat ben ik door alle drukte vergeten (ik dacht dat ik er al een had geplaatst, maar dat was dus op een ander forum, en hier niet))
We zijn nu ook druk bezig om Amo het vertrouwen terug te geven.
We willen hem vandaag eerst nog even helemaal niet in de bench doen,
Wel hebben we er allemaal snoepjes ingelegt.
Als hij er uit zich zelf weer in gaat,
Willen we het weer langzaam gaan proberen (eerst 1 minuutje, enzovoorts)
Hij heeft er vandaag toen wij allemaal in de slaapkamer waren even ingezeten (snoepjes waren weg),
Maar niet als wij er bij zijn... (hij wil wel, dan kijkt hij naar de snoepjes, dan naar ons, en dan loop hij langzaam naar de bench toe, en als hij dan heel dichtbij is loopt hij toch gauw weer weg...
Eerst lag hij heel vaak ook gewoon als wij er waren in de bench (met deurtje open, dat hij er uit zich zelf in ging liggen)
Het was echt zijn plekje, en niemand stoorde hem ook als hij daar was...