Gister logeerde een vriend bij mij. Hij was verdrietig. IN de ochtend zocht mijn hand automatisch naar Pippa, die naast me in der mandje ligt normaal gesproken. Ik trek haar dan even tegen me aan onder de dekens voor een ochtendknuf.
Uit het logeerbed hoor ik: ze ligt hier;we hebben verkering
Mijn Pipje was dus bij hem gekropen om hem te troosten!
Zo lief. En inderdaad ze week niet meer van zijn zijde.
Nu gaan we naar bed. Pip kijkt naar het lege logeerbed. Ze gaat er even snuffelen. Ik zeg tegen haar dat het goed is. We bellen hem even. En ik zweer te merken dat ze door de telefoon zijn stem herkend! Ze stapt opgelucht richting mandje.
Je deelt je hond zoveel gevoelens toe he? Maar je herkent het gewoon. Hondjes geven mensen troost. Pippa heeft even tijdelijk vaste verkering met eeen vriendje totdat hij weer stevig in eigen schoenen staat: morgen gaan we gezamelijk wandelen
Zucht zo heerlijk. Als hij maar weet dat pip mijn verkering is hahahaha voor altijd en altijd



3 doggies















