Ik liep daarnet met Dobby een rondje, langs een laan met bomen. Hij zat aan de flexi, maar liep op maar 3 meter afstand. Hij komt langs een boom, en ik zie hem ineens als een idioot op iets springen.
Een muisje, dacht ik nog. Maar nee. Het was een vrouwtjes merel.
Een vleugel hing met een rare hoek uit zijn bek. Als automatisch zeg ik "los". En net zoals met het konijntje een jaar geleden, liet hij meteen los. De vogel leefde nog. Helaas. De linker vleugel lag in een onnatuurlijke hoek. Ik stond even met de mond vol tanden. Wat doe je met een gewonde vogel als je met de hond staat. Ik frummelde in mijn tas om te zien of ik een diepvrieszakje kon pakken om de vogel mee te pakken.
De merel zat duidelijk niet goed in zijn vel, en leek wel te hijgen. En toen zag ik het. Een dik glanzend zwart iets op de veren achter de vleugel. Bloed. Bloed ziet er al snel zwart uit als er weinig licht is. Een streep van bijna een centimeter breed liep uit de vogel. Veel, en behoorlijk snel.
Ik hield op met frummelen naar een zakje, want dit had geen zin. Een gebroken vleugel kan nog wel genezen, maar zo'n wond? Ik stond vertwijfeld te kijken. Die vogel zou sterven, maar dat kan je toch niet zo laten liggen? Maar wat dan? Meenemen? Hoe? Vogel heeft pijn, en dan een stressvolle ervaring? Ook geen fijne manier om te gaan. En wat dan? Zelf de vogel vermoorden? Ik heb echt niets bij me om dat daarmee te doen. Als ik het überhaupt al zou kunnen. En zoals ik erbij stond ging dat echt niet, want er waren mensen in de buurt.
Intussen zakte het kopje, het beest was echt stervende. Het zou niet lang meer duren. En dan? Doe je niets. En loop je kwaad door, de vogel in rust achterlatend zodat die 'vredig' kan sterven.
Stomme Dobby.



3 doggies











greets


