Tara, onze golden van nu 1,5, is al van pup af aan ongeneselijk ziek.
Volgens de da had ze eigenlijk allang dood moeten zijn, maar gelukkig is ze nog steeds bij ons.
Tara is nu al een hele tijd aardig stabiel. Ze heeft wel weinig energie, last van haar botten en spieren, ze is niet goed gegroeid enz enz... Desondanks ging het allemaal best aardig en kon ze nog steeds heerlijk rennen/spelen.
Maar de laatste tijd heeft ze weer een stap terug gedaan en daar heb ik het toch wel heel moeilijk mee. Tara kan regelmatig een normaal looptempo al niet meer bijhouden en slaapt hele dagen, als ze 5 minuten een kluifje krijgt is ze daarna zo kapot dat het lijkt alsof ze een marathon heeft gelopen.
Ik vind het moeilijk en verdrietig om Tara zo te zien, om te zien dat ze als hondje van 1,5 die boordevol van energie zou moeten zitten, zo sloom en moe is. Dat je in het bos loopt en 2 jonge honden heerlijk ziet rennen/spelen en dat Tara achter mij aan sjokt alsof ze al 13 jaar is
Ik loop steeds minder met haar en laat mijn man steeds vaker met haar lopen omdat ik het zo moeilijk vindt om haar zo te zien. Elke keer als ik haar zo zie dan besef ik gewoon weer dat ze nooit oud kan worden.
Tara is de laatste 2 weken ook al verschillende keren door haar poten heen gezakt, dat vindt ik toch zo verschrikkelijk om te zien.
En toch is ze nog zo vrolijk, zo gelukkig dat ik er versteld van sta. Ik weet zeker dat als Tara kon praten en ik haar zou vragen of ze zo wilt blijven leven ze ja zou zeggen.
Daarom is Tara ook mijn held. Ze is zo ziek en toch zo vrolijk, ze heeft zo'n enorme wil om te blijven leven en dat vindt ik zo knap. Ik kijk wat dat betreft gewoon naar haar op
Sorry ik moest het gewoon even kwijt, voel me er vaak zo ellendig over en zou zo graag meer voor haar willen doen....



3 doggies





















