
D en L*je kunt niet alle honden van de wereld redden, maar wel de wereld van een hond*
Zoals jullie weten heb ik 5 weken geleden afscheid moeten nemen van mijn lieve maatje.
Ik mis hem nog steeds hartverscheurend en er zijn nog steeds dagen dat ik denk; ik kan niet zonder jou ventje !!!!
Maar …er is iets ongelooflijks op mijn pad gekomen; sinds afgelopen vrijdag heb ik een herplaatser in huis; Sam, een labrador van 3 jaar jong waarvan het baasje helaas is overleden (aan dezelfde verschrikkelijke ziekte als Luna).
Sam is een maffe lieverd.
In huis lijkt hij helemaal niet te hoeven wennen, ongelooflijk maar waar.
Buiten heeft hij nog wel het één en ander te leren.
Aan de ene kant dacht ik vrijdag (toen ging ik kennis maken met Sam) is het niet te snel, het verdriet om Luna is nog zó intens, maar…toen ik Sam ontmoette verscheen er een glimlach op mijn gezicht en dacht ik …. Jij hebt je vrouwtje verloren, ik mijn maatje…..wij begrijpen elkaar en ik zal je een warm thuis bieden.
Het voelt nu nog onwerkelijk en de band tussen Sam en mij zal moeten groeien, maar ik ben ervan overtuigd dat dit goed komt…het is zo’n ongelooflijk lieve (dankbare !) hond….
1 nadeel; als ik savonds op de bank zit komt hij met zijn billen OP mijn schoot zitten om vervolgens met zijn koppie tegen mijn borst aan in slaap te vallen……
Gemengde gevoelens. Een traan in mijn ogen als ik aan Luna denken, een glimlach op mijn gezicht naar Sam….



3 doggies






, maar zo heb je toch afleiding he.




















