mijn meisje lola was nog net geen zeven maanden en nu ben ik haar al kwijt.
1,5 week geleden kreeg ze ineens epilepsie, ook had ze keelontsteking. eerst wist ik eigenlijk niet goed wat ze had en stak het op de medicijnen. terug naar de dierenarts opgenomen wat ze deed em daaruit kwam epilepsie.maar het was niet zo erg volgens de dierenarts. tot de aanvallen steeds heviger werden en ze alles liet lopen de aanvallen kort op elkaar kwamen ben ik in de nacht naar de dierenarts gereden voor medicijnen en ook heeft hij clismas meegegeven.na de midicijnen en de clismas werd ze naar een uur rustiger. ze was ook helemaal uitgeput.
de midicijnen sloegen aan 5 dagen aanval vrij.
ik was blij dat het goed met der ging en toen kreeg ze na 5 dagen weer lichte aanvallen gelijk terug naar de dierenarts de medicijnen verhoogd ze stond nu op het maximum maar ze bleef lichte aanvallen houden.
ik ben deze dagen ook bij haar gebleven op de bank geslapen was zelf ook helemaal op maar dat is nog niet zo erg maar emotioneel omdat je niks voor haar kan doen.
toen na 2 dagen lichte aanvallen werd het weer erg liet ze weer alles lopen,kwijlen paniek. ze bleef ook zo rennen dat het bloed uit de nageltjes kwam.
toen mijn vriend naar de dierenarts gestuurd want er was nog 1 optie een combinatie medicijn.
dus hij daar naar toe gereden en ik belde er naar toe voor hoe ik de medicijnen moest geven toen stond hij net aan de balie en ik moest even wachten heb het hele gesprek gevolgd en er was weinig hoop voor haar.
er was nog een optie de volgende ochtend brengen voor opservatie dan onder narcose en als ze uit de narcose kwam en ze kreeg weer aanvallen dan was het hele verhaal afgelopen en ze gaven ze weinig kans.
ik was thuis zat naar haar te kijken en ze krreg bijna elke minuut een aanval en die paniek constant.
dan moest ik zo nog de hele nacht door en de nieuwe medicijnen kreeg ik er niet in dat moest met voedsel en ze wilde niet eten.
het kon zo niet meer dit kon ik ze niet nog een nacht aandoen en miss had ze het ook niet overleefd want het hart krijgt iedere keer zo een opdonder.
dus naar de dierenarts gebeld en toen viel het besluit. ook werd ze die avond ineens agressief als je in de buurt kwam en ze had in de korte leventje nog nooit gegromd.
het was het beste besluit voor mijn meisje, dat zei de dierenarts ook.
lola ik mis je zo het is zo snel gegaan en je was zo jong en speels en lief.zo oneerlijk.
maar ik had geen keus moest je laten gaan en dat doet zo een pijn. het is zo stil in huis en fritsje mist je ook.
je was ook altijd bij me waar ik ook naar toe liep zelfs in de douche.
ik zal je nooit vergeten en in mijn hart meedragen.
ik hou ook zoveel van jou.
gelukkig heb ik heel veel fotos van je gemaakt dan vergeet ik nooit hoe mooi je was.
lola
02-09-2008--26-03-2009



3 doggies

















