Bibi (gast)
Beste begrijpende hondeliefhebbers,
Afgelopen vrijdag heeft mijn liefste maatje een spuitje gekregen omdat hij steeds meer achteruit ging. Hij is 14 jaar geworden en voor een grote hond (herder husky kruising) een hele mooie leeftijd. Hij was pas anderhalf jaar bij ons. Ik ben altijd heel nuchter geweest en dacht er erg licht over (afscheid nemen). Maar toen euthanasie steeds vaker ter sprake kwam (vaak bij de da voor vanalles) werd al snel duidelijk dat alleen het beste goed genoeg was voor mijn maat. Niet in laten slapen bij de da kliniek want daar kwam hij niet graag. De schat kwispelde zelfs nog naar de dierenarts toen die binnenkwam voor zijn spuitje. En alleen cremeren zonder andere honden. Mijn eerste eigen hondje kreeg alleen het beste. Hij had een mand met serre, zo kon hij lekker liggen met een ondersteunde rug of op zijn koeienhuidje wat lekker warm was. Vroeger vond ik het onzin al die dingen. Totdat je zelf een hond hebt die zoveel meer betekent dan je ooit had durven dromen. Maar wat ik nooit verwacht had is dat het zon hel is zonder hem.

























