Het valt niet mee vandaag, het is mijn dag echt niet .... Mijn vrouwtje gaf mij nochtans zoveel hoop op een superleuke wandeling deze morgen. Ik kreeg mijn tuigje aan en ze zette mij in de auto. Dat betekent altijd feeeeeest, spelen, ravotten, wandelen !!! Maar nee, ik rook het al van ver. We gingen niet naar het park maar naar de dokter !! Alles wat ik mij daar van herinner is slecht. Ook nu viel het dik tegen, nog erger dan de vorige keren. Ze geven mij eerst twee spuitjes, ineens voel ik me zooo slap. Ik zak weg in een diepe slaap, tegen mijn zin, ze leggen mij wijdbeens op een tafel, snijden mijn buikje open, halen er vanalles uit, naaien mij terug dicht, en juist als ik heerlijk lig te maffen maken ze mij wakker. Ik word in een kot gelegd, nog half versuft. Ineens staat mijn vrouwtje daar, hoera ik begon al te kwispelen. Maar ik had teveel pijn in mijn buikje, en ik voelde me te moe en draaierig om heel enthousiast te zijn. Toch fijn dat ze me weer mee naar huis nam. Ik was toch heel blij van weer thuis te zijn. Mijn vrouwtje had mijn dekentje voor de stoof gelegd, en ik zou daar dan moeten op gaan liggen. Niks van, ik wilde op de zetel. Ja lap, ik kon er niet eens op springen. Dan heeft ze mij toch maar op de zetel gezet. Ze houdt mij nauwlettend in het oog, ik mag niet draaien of keren, of ze staat daar weeral, als een schaduw. Ik hoop dat we straks gezellig samen op de zetel kunnen zitten/liggen.
Maar het ergste van al is, dat ze mij zo'n belachelijk knalrode pakje hebben aangestoken, zonder dat ik het wist !




3 doggies



We denken dat je vrouwtje je gaat verwennen vanavond uit haar schuldgevoel hoor 








