... met die Yori van me...
Ongeveer een maand geleden had ik af en toe nog flinke problemen met m, om het zo maar te noemen. Als we in het park liepen, en hij zag andere honden, was hij weg. Ik kon op mijn kop gaan staan, springen, wegrennen, me verstoppen, lief roepen, boos roepen, snoepje of koekje of balletje roepen, niks hielp! Hij kwam wel hoor, dat wel, op zijn eigen tijd... Maar het is gewoon niet de bedoeling dat hij zomaar besluit om naar andere honden toe te rennen!!!
Dus we zijn eens hard gaan trainen... Vraag me niet hoe ik het heb gedaan, maar ik heb gewoon voor het grootste deel mijn intuitie gevolgd. En natuurlijk met koekjes
En het gaat steeds beter. Vanmorgen kwamen we een aantal mensen tegen, waarvan 1 met 2 kooikers; Yori's dikke vriendjes. De kooikers zaten aan de lijn, en de mevrouw zei "ja, ik heb ze maar even aan de lijn gedaan, want die ene hond is loops!" (handig dag het baasje van die ene hond dat dan even zegt...) Maar Yori snuffelde wat, keek wat, en toen ik m riep, kwam hij direct mee. Hij heeft niet meer omgekeken naar die honden of wat dan ook! Vaak ging hij na het snoepje toch nog terug, maar nu niet. Keurig!
Verderop liep iemand met een staff aan de lijn, en Yori zag die hond al van verre aankomen. Maar ik heb hem geboden mij te gaan volgen, en hij bleef keurig naast me, en is niet meer naar die hond geweest! Voorheen nam hij dan dus gewoon ineens een spurt, en dan was ik m kwijt..
Ik ben trots.. Zou die puberteit dan bijna klaar zijn??
De moraal van dit verhaal: geduld is een schone zaak, en werpt op den duur zijn vruchten af!




3 doggies
!! en idd geduld is een schone zaak al is dat geduld hebben bij dit baasje hier niet een van de sterkste punten 
Hou vol, je ziet dat het werkt, TOPPIE

