Voordat ik mijn pootje had gebroken (augustus dit jaar) vond ik regen echt niet leuk. Als mijn vrouwtje dan met mij naar buiten ging en het regende, keek ik haar vaak aan met een blik van : Ga jij lekker maar zelf naar buiten. Ik heb geen zin. Maar ze wilde natuurlijk niet dat ik binnen mijn behoeften deed. Dus dan sukkelde ik maar achter haar aan.
Maar nu kan ik sinds een tijdje weer goed lopen en nu vind ik het helemaal niet erg meer, die regen. Ik ben zo blij dat ik weer gewoon op 4 pootjes kan lopen, dat ik graag naar buiten ga. Ook als het regent. Het is natuurlijk fijner als het droog is, maar ik ga nu gewoon met mijn vrouwtje mee naar buiten. Het maakt mij niks meer uit. Ik kan weer op 4 pootjes lopen. Jippppieieieie.



3 doggies













