Sinds een paar dagen heb ik weer een poesje in huis. Ze moet nog niet veel van Bobby weten, al is Bobby hartstikke lief naar haar toe.
De eerste dag ging ik dan met poesie, Mimi heet ze, zitten. Bobby natuurlijk heel nieuwsgierig, maar Mimi begon meteen te brommen, dus Bobby bleef met haar koppie om het hoekje van de deur liggen, net zo lang tot Mimi daaraan gewend was en stil was.
Dan kroop Bobby een piepklein stukje naar voren, poesie weer brommen, Bobby weer stil blijven liggen, dan weer piepklein stukje naar voren, net zo lang tot ze naast me lag.
Zolang Mimi ligt te slapen is er niets aan de hand, maar zodra ze gaat rennen en spelen vliegt Bobby er op af. Mimi rent niet weg, maar blijft wel brommend staan en Bobby, die dondergoed weet hoe venijnig katten kunnen zijn, blijft op veilige afstand, maar wel steeds proberen dichtbij te komen. Zo'n rennend en springend katje is gewoon tè leuk voor Bobby om er weerstand aan te bieden. Maar ze beginnen al aan elkaar te wennen, dus dat komt best wel goed samen.




3 doggies








