Vanmorgen in het bos kwam Mick direct bij het begin van de wandeling oog in oog te staan met zijn rivaal: Een joekel van een Rothweiler- reu. Er is altijd spanning tussen die twee, maar er wordt nooit gevochten. Ook nu liep ik rustig door, weg van de Rothweiler.
En wat doe ik met mijn nog slaperige hoofd: Ik gooi Mick's frisbee weg. Zijn spurt activeerde natuurlijk de andere reu en die vloog op Mick af. Zoals een Rothweiler doet, alleen beuken en niet meteen bijten. Eigenlijk was er nog niets aan de hand. Stom genoeg liepen wij terug om de honden tot de orde te roepen. Toen ging het fout. Gelukkig was de Rothweiler alleen bezig met een hoop machtsvertoon en hield Mick gewoon vast met zijn grote waffel. Ik was in alle staten, want ik kon toen niet zien dat er niets aan de hand was.
Toen wij ingrepen liet de RW los en Mick liep gewoon naar zijn frisbee alsof er niets gebeurd was. De RW werd keurig vastgehouden met 100.000 excuses en de overtuiging dat Mick niets mankeerde en dat klopte. Geen krasje! Voor hem was dit een spel zei zijn vrouwtje... Ik ben toch blij dat Mick de frisbee leuker vindt!
Het was weer even duidelijk. Als normale (geestelijk-) gezonde honden een geschil hebben kun je ze beter alleen laten. Ze zullen elkaar niet snel verwonden. Als je je ermee bemoeit gaat het vaak fout. Dan voelen ze zich gesterkt en kunnen ze toeslaan.
Wel geschrokken in elk geval, maar ook weer blij dat tussen de baasjes normaal kon worden overlegd waar het fout ging.



2 doggies




