Wat mij als eerste opvalt anoniem, is dat je je honden helemaal niet kent. Hoe ik dat weet? Omdat je niet eens hoort welke van je honden blaft! Ik vind dat echt ongelovelijk. Ik heb hier drie honden rondlopen, van hetzelfde ras, 3 generaties. Ze hoeven maar 1 blafje te geven en ik weet precies welke hond het is. (En ik kan ook aan het geluid nog horen wat ze willen.)
Ik heb het wel eens gehad dat ik aan het werk was en in het dorp een bekende blaf hoorde. Was een hond die bij mij geboren is. Ik herkende het feilloos.
Als je één van je honden hoort blaffen, je weet niet eens welke én je gaat roepen dat hij stil moet zijn, dan ben je toch echt al verkeerd bezig. Je gaat roepen. Wat betekent dat voor de hond? Dat je mee gaat blaffen! Leuk, vrouw maakt ook kabaal, dan ga ik nog een beetje harder.
Zoals hier al gezegd is, lekker je hond (als je er tenminste achter komt welke er blaft...) op de slaapkamer laten slapen. Verdiep je eens in je honden, verdiep je in hondengedrag.
Dan kom je er, hopelijk, vanzelf achter dat een shockband je reinste mishandeling is.