Hoi Kimberley
Zo,n 6 jaar geleden ben ik bij stichting poor animal geweest, want wij wilde een speelkameraadje voor onze bull mastif die we uit het asiel hadden gered.
Daar gekomen wisten we echt niet wat we zagen ! Na een vriendelijk ontvangst van de mevrouw met zweet op haar voorhoofd, emmer en dweil in haar hand werden we binnengeleid, en direct omgeven door wel 6o, of 8o, in ieder geval vreselijk veel honden, door elkaar !
Die allemaal een aai, knuffel, aandacht wilde van je,, bankstellen, kussens, enz om de honden een lekkere plek te geven. Later bleek de mevrouw ook nog andere ruimtes vol te hebben met allerlei andere honden. Uit haar verhaal bleek dat ze honden redde uit het buitenland, en ze een goed tehuis wilde geven...echt een levenswerk van haar!
Een bijna onmogenlijke opdracht die ze zichzelf had opgelegd leek me...
Snikkend ben ik daar weggegaan omdat ik alle honden wel mee wilde nemen, en ik het zo oneerlijk vond om te kiezen.. Onze bull Bo opgehaald, en die heeft zelf toen een boxer vriendinnetje uitgezocht, die we mini hebben genoemd.
EEn heel lief , bang,, en beschadigd beestje, met tepeltjes die op de grond hingen !Zwaar , en misbruikt leventje achter de rug, maar bij ons kreeg ze het prima !We hebben helaas maar een paar jaartjes van haar kunnen genieten, vorig jaar pasen is ze overleden...In mijn ogen is poor animal een geweldige stichting die een hoop goeds doet, en vind
het super als mensen daar ook even een kijkje gaan nemen als ze besloten hebben een hond een nieuw thuis te geven...