Wij hebben langharige Hollandse Herders gehad , maar al wel heel wat jaren terug hoor . De reu is in 1999 overleden en het teefje in 2001
Ik kan je zeggen het is een erg apart ras , wij vonden de langharen wat zachter en wat minder nerveus dan de korthaar . Ze zijn dus minder geschikt voor bv pakwerk etc . Maar er blijven natuurlijk genoeg andere mogelijkheden over . Speuren vonden ze hier prachtig , en behendigheid bv . Ze zijn enorm gehecht aan hun gezin en alles wat daarbij hoort . Onze teef was behoorlijk eigenzinnig en zelfstandig , de reu daarentegen erg aanhankelijk en zeer lief . Hij liep altijd pal naast ons terwijl de teef bv als we naar het strand gingen eerst de duintoppen opklom en uit ons zicht was . In het begin was dat wennen , want ja waar ging ze heen ? Maar ze hield ons feilloos in de gaten , dan keken we en zagen we haar vanaf de duintop kijken waar ""haar roedel "" was , na verloop van tijd kwam ze weer terug . Het was dan net een wolfje zo op die duintop ,voor kinderen waren ze zeer lief ,maar als de buurjongens bv even wilden jonassen met onze zoon dan pakten ze de buurjongens wel even allebei bij een puntje mouw ,en bekeken verder goed wat er allemaal gebeurde ,als het in hun ogen te gek werd dan maakten ze er op hun manier een einde aan op zeer voorzichtige manier .Ze liepen altijd beiden naast de fiets om de kids uit school te halen en waren op het schooolplein graag gezien, alle kids moesten altijd even kroelen met ze .Onze oudste heeft eens een spreekbeurt gehouden over het ras omdat ze maar zo weinig gezien worden . En de jongste heeft nog steeds de beker die hij won op de kind-hondwedsrtijd .Mijn beide zoons zijn erg lange tijd zeer verdrietig geweest toen ze kwamen te overlijden .Het waren echte vrienden voor ze . mee in de boot varen bv toen ze oud genoeg waren om de honden mee te nemen , ze weken nooit van die jongens hun zijde .Zeer lieve honden dus