Zo zielig

Ik was vandaag met mijn kat Rebel bij de dierenarts voor controle.
Toen ik daar binnen kwam hoor ik uit een spreekkamer gejammer komen, dat was van een hond. Maar niet een gejammer van ik krijg mijn zin niet ofzo maar echt een zielig, ik heb pijn, ik ben er klaar mee gejammer.
Op een gegeven moment kwam er een oud dametje uit de spreekkamer en ging naast mij zitten. Zij was gekomen met de dierenambulance en haar hond werd op dat moment ingeslapen. Zij wilde er niet bij zijn hoorde ik de man van de ambulance zeggen. En die hond maar jammeren, ging echt door merg en been. Was bijna in staat om naar het beestje toe te gaan en hem te aaien en vast te houden tot hij sliep. Daarna wilde die mevrouw hem ook niet meer zien. De dierenambulance nam hem mee en zou die mevrouw weer thuisbrengen.

Gelukkig heeft een hele aardige dierenarts hem in laten slapen, zij is altijd heel lief voor mijn kat. De hond was al 16 jaar vertelde zij en had zijn beste tijd gehad. Maar toch blijf ik het zielig vinden dat hij daar zo alleen, zonder bekende is ingeslapen.
Sommige mensen kunnen er gewoon niet tegen, dat weet ik. Maar toch.

Moest ik even kwijt .

groetjes
Dineke

Wat ontzettend naar voor je dat je dat moest horen en aanzien. En wat erg dat sommige mensen zo egoistisch kunnen zijn. Sorry, ik kan er geen begrip voor opbrengen. Als het moment daar is, dan heb ik mijn hond vast. En gebeurt het als het enigszins kan nog thuis ook. Het is mijn hond, hij heeft lief en leed met me gedeeld, en dat laatste einde delen we ook. Vast en zeker!

Hoi Dineke.
Wat ben ik blij dat ik op dat moment niet daar was.
Ik zou daar echt niet tegen kunnen.
Als het zou kunnen was ik naar de hond toegegaan en had hem in zijn laatste minuten op aarde bijgestaan.
Wat vind ik dit ontzettend erg voor zo'n beestje wat altijd goed is geweest voor zijn baasje.
Ik begrijp wel dat sommige mensen dit heel moeilijk vinden ,maar toch ik zou me er gewoon overheen zetten.

gr Liesbeth,Turbo en Luna

Sorry hoor, maar je weet niet waar je het over hebt Linda. Deze mensen zijn niet egoistisch. Die mevrouw hield ongelovelijk veel van de hond, maar wilde hem vast onthouden zoalss hij was: een lieve gezonde hond, en geen piepende hond die op het punt staat dood te gaan.. Dat wordt gewoon in je netvlies gegraveert en dat krijg je er niet meer uit. Dan heb je nog veel meer verdriet.

Ik weet niet wat ik ZOU doen, en kan het nu ook niet zeggen. Ik hoop dat ik Roos nóóit in zal moeten slapen, en ze op haar hoogste leeftijd rustig in haar mand thuis, in vrede sterft. Ik wil er liever niet aan denken. En mensen, laat iedereen in zijn waarde.

hai Dineke,

een hele vervelende ervaring, helaas gebeurd het maar al te vaak.
Voor mij is het ook zo, als het moment daar is ben ik er voor mijn dieren,hoeveel moeite het ook kost.
Het is fijn te weten dat je een goede dierenats hebt, dat maakt het wel makkelijker.
Neem het mee als een ervaring en weet voor jezelf dat je het anders zou doen.
Groetjes Petra.

Ieder zijn eigen mening. Ja, het beeld van mijn stervende hond zou op mijn netvlies gegrift staan. Maar mijn hond zou in zijn laatste minuten mijn steun en troost ondervonden hebben. Dat ontzeg je een hulpeloos dier dat zijn hele leven op jou vertrouwt heeft toch niet? Alleen om zèlf geen nare ervaring op te hoeven doen? Dat noem ik het toppunt van egoïsme.

Arme dierenarts ook, die op zo'n manier die hond een spuitje moest geven.

Wat ontzettend om dat mee te maken als je daar in de wachtkamer zit.
Vreselijk.

Ik denk niet dat het met geen of wel liefde te maken heeft of je daar wel of niet bij kan zijn.Sommige mensen schijnen dat gewoon niet te kunnen.
Ontzettend triest voor het hondje om zo eenzaam te moeten sterven.
Maar wie weet was het ook wel het beste voor hem.
Honden voelen mensen zo aan,wat is er dan erger als je,je vrouwtje totaal in paniek naast je hebt en je dus de boodschap krijgt dat er iets vreselijks gaat gebeuren.
Misschien had dat de toestand van de hond nog erger gemaakt.Al was die zo te horen al in paniek zat.

Ik ben echt dankbaar dat ik bij mijn hondjes was toen zij overgingen.En dat ik op die momenten een rust voelde.Ik was van te voren zo bang dat ik in paniek zou raken en haar aan zou steken.
Gelukkig is die niet gebeurd.Ik heb me ook constant voorgehouden dat het niet om mij ging ,maar om haar.Dat ik pas aan mij kon denken als zij al weg was.

Maar zielig blijft het wel zeg.
En vreselijk om dat te moeten aanhoren.

Groetjes Marianne

hoi


ook ik zou er zeker bij blijven
heb ook eerder een hondje moeten laten inslapen
stond te draaien op me voeten toen het ging gebeuren
maar ben gebleven en buiten ging ik idd van me graad

ook hebben wij nu weleens opvangertjes
overlaatst hadden we hier een hond maar die was doof blind en zeer vals
ook hij moest ingeslapen
ook bij deze hond ben ik er bij gebleven
dit was het laatste wat ik nog voor hem kon doen

maar het is en blijft heel moeilijk
omdat meestal wij die keus moeten maken voor zo'n beestje


groetjes els spikey en muis

Nou ieder zijn eigen mening Linda maar ik vind het niet kunnen hoe je vooroordeelt. De mevrouw hield alleen van de hond zoals hij is.. en zó erg zou de hond het niet hebben gevonden dat hij alleen is gestorven - en niet door de baas is vermoord. Ik zou het heel erg vinden, want kijk is door de ogen van de hond: Hij wordt gemarteld. Door die enge dierenarts die hem dan tóch veraden heeft. Maar door zijn eigen roedelleider veraden worden? Dat is dan toch nét iets erger. Rustig even aaien, troosten, dat helpt helemaal niet. Het is misschien wel rustgevend voor de hond maar het is net alsof jij met zijn dood te maken hebt.

Hoi dineke
Wat erg voor je dat je dit moest mee maken
Nou ik moet er niet aan denken dat ik mij hond die zo goed is geweest alleen moest laten sterven Toen ik boomer moest in laten slapen ben ik gelukkig tot het eind bij haar geweest en zou het niet anders willen
groetjes joke

Sommige mensen vooral oudere willen hun beestje in hun geheugen houden hoe die was.
Voor sommige lopen de emoties zo hoog op dat de mensen dit niet aan kunnen.
Heb zelf vaak beesten naar binnen moeten brengen voor een ander.
Maar kan het wel begrijpen.
Ikzelf wil overal bij zijn en breng me beesten ook zelf weg naar hun laatste rustplaats.
Maar iedereen gaat anders met de dood om vooral als het om je beestje gaat.
En a.velief ieder heb ze eigen mening en doen en laten hierover.
Dus laten we elkaar ook in elkaars waarde hier.
Mensen kunnen emoties en dieren niet.
We moeten niet te menselijk omgaan met de dierenwereld want een dier is een dier.
En gaat heel anders om met dingen.
Dus het is niet te vergelijken met elkander.
Maar ik zal mijn beesten steunen tot de laaste zucht maar dat zijn mijn gedachtens en gevoelens en emoties.
groetjes jo

al is je hond 16 jaar doe je dit toch niet zomaar
vals van dat vrouwke vind ik hoor
het beestje heeft haar mss in goede en kwade tyden bijgestaan en dit is dan de dank die hij krijgt
ppfffffffff liet haar wel te voet naar haar huis gaan hoor
hier kan ik niet tegen
dat ze teminste dan het lef heeft om afscheid te nemen !!!!!!!!!!!

Wat vreselijk, persoonlijk vind ik dat niet kunnen een dier zo in de steek laten, andersom zou dat vast niet gebeurd zijn.

Ik kan het ook niet aan, toen mijn hond overleden is werd ik bijna gek het uur daarvoor, het was niet uit te houden om te zien hoe ze moest lijden. Maar geen haar op mn hoofd dat eraan dacht om maar weg te gaan en haar in de steek te laten.

Toch denk ik daar misschien in mijn geval toen verkeerd over, ik heb ook gehoord dat honden en katten als ze de kans krijgen het liefst alleen ergens rustig in een hoekje sterven en hun baaje het verdriet willen besparen?

Maar als je het dier moet laten inslapen heb je m.il de plicht tegenover het dier om erbij te blijven, je eigen gevoelens doen er op dat moment niet toe, je moet er voor de hond zijn en het verwerken komt later.

Bedankt voor al jullie reacties!! Heb het nog steeds in mijn hoofd en een raar gevoel in mijn buik.
Ik wil zeker niemand veroordelen, ik weet niet wat er op dat moment door die mevrouw heen ging. Ook zielig dat ze het alleen moest doorstaan. Ik bedoel als je zelfs met de dierenambulance naar de dierenarts moet komen dan heeft zij misschien verder helemaal niemand om haar heen die haar kon helpen/bijstaan.

Ik heb ongeveer 6 jaar geleden mijn kat Jochie in moeten laten slapen. Van de ene op de andere week had hij een tumor in zijn lever van wel 10 cm. En ziek dat hij ineens was. Gelukkig mocht ik hem nog een weekend mee naar huis nemen en heb ik hem nog heel veel kunnen knuffelen. Na het weekend ging het echt niet meer. Mijn moeder (ik woonde al op mijzelf) ging gelukkig mee. (begin nu dus te huilen nu ik er over schrijf). Ik heb Jochie vastgehouden toen hij de prikjes kreeg en tegen hem gepraat. Na de eerste prik ging hij nog tegen mij "praten", en greep hij mij vast. Hoe naar het ook was, ik ben blij dat ik er bij ben geweest.

groetjes
Dineke

ik heb 4 sept mijn hondje inlaten slapen heb het verkort infuis in haar beentje laten zetten 1 spuitje en was zo weg .
ik en mijn man zijn er beiden bijgebleven.
ik was zo dol op het beest heb haar op aanraden van de dieren arts mee naar huis genomen zodat de andere honden aan haar konden ruiken.
zelf naar het crematorium gebracht haar laten cremiren
en staat nu op een plekje in een urn op de kast met een mooie foto van haar .

twee keer heb ik dit meegemaakt

het is zo ontzettend verdrietig als je je eigen hond moet laten inslapen.
zo verdrietig voor de mens dat ik de rteactie van de oude vrouw wel een beetje kan begrijpen.

beide keren ben ik er zelf bij geweest, tot lang na de eerste spuit.
vlak voor de tweede spuit, toen mijn honden me niet meer konden missen, van de wereld niet meer wisten en volledig onder narcose waren ben ik weg gegaan.

een laatste keer je hoofd op de buik van je hond, een laatste keer zijn hart voelen kloppen, zo herrinner ik hen, maar om mijn lieveling echt dood te zien?..............
nee, dat kon ook ik niet aan.

misschien laf, maar ik heb er geen spijt van. ik herinner me hun kloppende harten, hun geur en hun ogen die ik zelf gesloten heb bij beiden.
maar ik herinner me niet de dood.
gelukkig niet.

groetjes jolanda

he jakkes,wat zal dat voor jou naar zijn geweest om te horen
onze da komt ook bij je thuis om je hond telaten inslapen
hebben mijn ouders 2 jaar geleden met hun drense patrijs gedaan
(die was altijd panisch als die naar de da moest,)
gr liesbeth

Ik vind niet dat je dat kan zeggen An,het gaat om een oudere vrouw die dus duidelijk alleen is.
Wie weet hoeveel ze heeft mee gemaakt.
Wanneer je in je leven te maken krijgt met dood en dit niet goed verwerkt komt al het onverwerkte verdriet ,angst,paniek,bij een volgend afscheid mee naar boven en krijg je dat dus ook weer op je brood.
Daardoor kan het dat mensen zo ontzettend overvallen worden door paniek ,verdriet dat ze het gewoon niet kunnen verdragen.

Je kan gewoon nooit in andermans leven kijken,je kan nooit andermans emoties snappen.
Daarom vind ik ,mag je er ook niet over oordelen.

Ik vind het afschuwelijk dat dit hondje zo in paniek is gestorven.Maar wie zegt niet dat juist deze afschuwelijke angst deze vrouw heeft geknakt.Want ze was daar immers ,meegekomen met de ambulance.Ze had hem ook alleen mee kunnen geven namelijk.Maar dat heeft ze niet gedaan.

Ik heb ook ontzettend te doen met deze vrouw,dat ze deze weg alleen moest gaan.
Afschuwelijk.

Ik moet er niet aan denken om toen mijn hondjes gingen ik alleen zou zijn geweest.Geen arm om me heen,niet iemand die mijn verdriet precies zo aanvoelde en net zo kwaad en zich net zo machteloos voelde.

Oordelen is zo makkelijk.

Groetjes Marianne

Maar misschien, heel misschien, als deze vrouw geen uitweg was geboden, door dierenarts en dierenambulance, had ze toch doorgezet en haar hond dit lijden kunnen besparen. En zich daar later beter bij gevoeld. Had ik de DA geweest, dan had ik geweigerd de hond in te laten slapen zonder de eigenaar erbij. Hard misschien, maar zo denk ik er wel over. Had ik de dierenambulance geweest, had ze terug kunnen lopen.

Dan ga je maar vantevoren naar je huisarts en vraag je om een valiumreceptje of zo. En neem je een dubbele dosis. Maar je laat je hond niet in de steek. Niet op zo'n moment. En het kan niet anders of ze heeft er naderhand veel verdriet en schuldgevoel om gehad. Zeker met dat gejank nog in haar oren.

Toen mijn moeder onze cocker wegbracht voor het inslapen, kreeg hij nog zo'n ouderwets middel dat dus eigenlijk een hartaanval veroorzaakte. Lex gaf een gil die haar nu nog bijgebleven is. Maar hem alleen laten? Op zo'n moment? Nooit. En dat heb ik ook in mijn opvoeding meegekregen.

Je kunt dan beter op zo'n moment even te hard zijn voor jezelf, dan te hard voor je hond.

marianne je schrijft :
Ik vind niet dat je dat kan zeggen An,het gaat om een oudere vrouw die dus duidelijk alleen is
hoe denk je dan dat dat hondje zich heeft gevoeld
ook helemaal alleen
hoe zou je zelf zijn moesten het jou laatste uren zijn en niemand is bij je ?? is toch ook niet plezant
snap dat mens helemaal niet
zoveel jaren dat het hondje zich heeft opgeofferd
omgekeerd natuurlijk hopelijk ook maar
dan om zo sterven ???????

nee kan der bij mij niet in

Hoi hoi,

Erg vervelend dat je dit mee hebt moeten maken. Ik heb het de laatste keer bij de DA ook meegemaakt. Een hond werd achtergelaten en een vrouw kwam huilend de spreekkamer uit! Van te voren had ik met haar gepraat. De hond had een tumor op zijn rug en ze wist het ook niet...De hond was er al aan geholpen, maar het kwam weer terug! Ze dacht dat ze geen keus meer had en dat het beter was dat hij in zou slapen....Ze keek me aan en haalde haar schouders op. Ik wist toen direct dat er geen mogelijkheid meer voor de hond was. De hond werd bij de dierenarts naar achteren gebracht om later die dag een spuit te krijgen....Ik begrijp wel dat sommige mensen niet bij dit moment kunnen zijn! Ik zelf heb het vorig jaar gehad met Buster. Ik ben er bij gebleven...Zelfs nog een kwartier nadat hij gestorven was. Mijn man kon het echter niet! Hij vond het verwarrend voor Buster...Hij vond dat we hem daar in de steek lieten door hem in te laten slapen, terwijl het echt niet verder meer kon! Normaal kwamen we bij de DA om hem weer op te lapen! Het is natuurlijk niet fijn, maar ik ben van mening dat je een hond op zijn laatste lange reis moet begeleiden....Maar goed als iemand het niet kan, dan begrijp ik het ook wel...

Groetjes Monique

Ik denk, dat die arme vrouw net zo hard een arm om haar heen nodig heeft gehad als haar hond.
Kan me voorstellen, dat ze (ook al heeft ze dat niet laten merken) innerlijk helemaal van de kaart was.
Het is dan heel moeilijk voor buitenstaanders, om hierover te oordelen. Maar ik zou ook niet geweten hebben, hoe ik op dat moment gereageerd zou hebben, als je een hond zo hoort jammeren.
Maar dat je ervan van de kaart bent geweest, kan ik me goed voorstellen.