OBI (gast)
Verleden week is onze Obi 7,5j overleden, hij was een tweetal weken voordien vermagerd, de DA dacht dat hij hetzelfde had als het jaar voordien een probleem met de lever, na bloedafname hadden ze gezien dat zijn leverwaarden niet goed waren. Dus antibiotica alle dagen spuitje gaan halen. Het jaar voordien na 5dg was hij terug beter, nu na 14dgn ging het niet beter, hij was ook al 2 dgn aan het infuus geweest en toen was er een opflakkering maar van korte duur. Dan maar radiografie en echo gedaan en ze zagen toch iets vreemds. Er werd besloten een kijkoperatie te doen wat toen is uitgedraaid in een 2uur durende operatie om een stuk van zijn darm te verwijderen daar de buitenwand volledig gezwollen was waardoor zijn darm dicht was. Ook hadden ze bolletjes gevonden op een ander orgaan waarvan ze biopsie hadden gedaan. Deze week gaan ze me daar de resultaten van doorgeven. Ze belden me op het werk om te zeggen dat de operatie goed was verlopen, maar dat hij onderkoeld was. Nog geen half uur erna belden ze terug, slecht nieuws hij was overleden. Wat dan door je hoofd gaat is niet te beschrijven. De leegte thuis is ernorm en verdriet ook. Nu wil ik graag een nieuwe hond velen vinden dit te vroeg ik weet dat ik een leegte wil opvullen en dat die pup zal moeten leren om een hele dag alleen te zijn, onze Obi had daar geen problemen mee. Hij kon buiten wanneer hij wou daar we een luikje hebben dat uitgeeft in de tuin. Mijn man wil wachten maar zegt dat ik mag beslissen. Hij wil nu liever dingen doen die we vroeger niet deden toen onze hond er was, dat klinkt misschien egoïstisch maar ik weet dat hij gelijk heeft. Ik sta in een tweestrijd. Mijn hondje was mijn alles en nu zo plots het is moeilijk heel moeilijk.

















