dat feilloos aanvoelen van zwakte is dus héél herkenbaar, zowel bij de hondjes als de paarden hier, en waarcshijnlijk wel overal ter wereld...
en ik wil bést proberen je op te beuren:
onze Moontje was nét zo: héél braaf voet lopen, TOT ze ergens iets interessants zag voorbij komen, en WEG was Moon...
maar echt waar, er IS hoop:
NU is ze bijna twee jaar, en ze doet het BIJNA niet meer....
onderstaand stukje heb ik van de week nog op een Boerboelforum geplaatst ivm haar lijngedrag:
Zij wil niet liever dan luisteren, is TOTAAL geen slechte wil van Moontje, maar ze is ZOOOO enthousiast bij alles wat ze ziet, dat ze gewoon VERGEET dat baasje aan de andere kant van de lijn hangt....
Bij vertrek effe duidelijk maken: MOON, RU-STIG!!! Lief koppie omhoog: JA, hoor, vrouwtje, héél rustig...
zijn we nog niet door het hekje, ZOEF, vliegt Moon me voor de voeten: DAAR vliegt een MUS!!!!!
en IK vlieg OOK bijna...., plat op m'n buik achter Moon aan!!!
MOOOOOOOOOOON !!!!!!
OEPS, o ja, vrouwtje, SORRY.... hééééél schuldbewust, lief koppie....
Héél braafjes verder, héél flink, héél erg 'belonen' met stem ...
gaat PRIMA, en dan inEENS : EEN POES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOON.....
eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeuh.....
en zo ging dat de héééééééééle wandeling!!!!!
NU begin ik, na een goeie twintig maanden in dit leven, te merken dat ze een kléin beetje 'volwassen' wordt, en haar aandacht wél langer bij mij kan houden!! EN als er iets is waar ze echt naartoe wil, kan ik haar nu ook VOOR ze vertrekt corrigeren.... ze is iéts minder snel in haar reacties juist OMDAT ze nu toch wat méér bij mij is met haar koppie....
maar het is zoooooooooooooo'n schatje.....