Ik voer mijn pups het liefst schraal. 1.: om de gewrichten niet teveel te belasten tijdens de groei en 2.: omdat een hongerige pup nou eenmaal makkelijker komt en luistert, de binding door voer.
Een vriendin houd haar pup liever iets molliger onder het mom van; áls er dan een groeispurt is, hebben ze in ieder geval wat reserves.
Dat leek mij ook wel een punt. Plus dat Joya toch wel ietsje mager oogde. Dus Joya kreeg ook wat meer voer.
Joya was al heel zelfstandig, maar vanaf het moment dat ze meer voer kreeg... Aaaaargggh, noem het uber-zelfstandig, middelvingersyndroom.. 
Een lol dat ze heeft, staartje hoog. Maar contact met mij? Boeie...! Ja, als zíj er zin in heeft. Dat easy wandelen waarbij ik maar een minimaal geluidje hoefde te maken en ze was weer met haar aandacht bij mij? Dat was afwezig.
Of dat wanneer ik stilsta als Joya te ver vooruit liep aan de riem en ze dan direct weer naast me kwam; dat was voorbij.
Of haar uitvindingrijkheid bij het clickeren; ze werd lui om te werken voor de clicker.
Al ga ik op mijn kop staan buiten, Joya gaat haar eigen gang.
Dus toch weer wat minder voeren en voila, ze wil weer wat doen mét mij - voor eten, hehe 
Heerlijk zo'n eigenwijze, zelfstandige pup. Maar ook heerlijk wat je met de binding van voer haar kan manipuleren tot gewenst gedrag..
Monstertje..






3 doggies
.



















