Ik was een hele goede roedelleider, zojuist in het park. Hoewel dát aspect op het moment totáál niet in me op kwam.
We kwamen het hondje tegen dat Dobby vorige keer pijnlijk in zijn knie had (door!) gebeten. Hij kwam op ons af en was duidelijk op oorlogspad. Ook al was dat lastig te zien met het lange haar, maar hij was te alert en assertief voor mijn smaak. Ik stapte wat sneller door, zonder te rennen, en kwam op tijd tussen Dobby en het hondje uit. Ik wou niet rennen om niet nog meer onrust te brengen.
Ik greep Dobby kort vast en ging tussen de twee honden in staan, want Dobby wou eigenlijk wraak nemen. Vorige keer was hij netjes achter me blijven staan en toen was het hondje op het moment van weer weglopen achter ons aangekomen en Dobby toen gepakt.
Het hondje draaide en ik draaide mee. De eigenaar kwam er al aan en die riep het hondje tot de orde. Ik dacht "we kunnen verder". Nog geen stap verder hoor ik een brul in de trant van "Hee!". Ik kijk snel en zie het hondje ons in de rug willen aanvallen. Alweer. Stiekemerd! Ik er wéér tussen, tot het baasje het hondje vast nam en mee leidde aan de riem.
Heb ik toch maar mooi verwondingen voorkomen op dierendag! Dat zou zo sneu geweest zijn. En als bonus ook nog eens aan Dobby laten zien dat ik hem zo nodig bescherm. Maar dat is op het moment zelf dus niet je motivatie hè?



3 doggies









