Suzanne, ik begrijp dat je geschrokken bent maar ik probeer je te helpen door je te vertellen dat je je instelling moet veranderen.(ik lach je zeker niet uit)
Probeer je ééns voor te stellen dat je er een volwassen hond bij zou hebben. Denk je dat die er van onder de indruk zou zijn? Die zal hem waarschijnlijk ook aan kijken met een blik van wat gaan we nou beleven met je, snotneus.
Dat hij dat vandaag durfde is misschien ook een beetje de optelsom van de afgelopen 3 maanden, waarin hij jou heeft leren kennen.
Je moet niet bang voor je eigen hond worden Suzanne. Jullie beheren z'n eten en hij mag bij jullie wonen. Je moet hem, in je hoofd, niet die ruimte geven.
(Ik moet denken aan mijn vader toen ik 16 was.Hij zei altijd:"Mijn naam staat op de deur en je zit bij mij aan tafel en verder kan je de boom in").


3 doggies




) en toen ik haar pakte om naar de bench te brengen begon ze te grommen en haar tanden liet ze zien.



