Het zal inderdaad heel heftig geweest zijn, maar naar ik lees heeft het niet lang geduurd. En dat moment zal in je geheugen staan gegrift, want rustig zal hij niet zijn heen gegaan. Maar nu heeft Quinn wel rust. Het is zo heel moeilijk om het heengaan van je lieve vriend te aanvaarden. Toen ik Billy verloor, had ik zelf het moment uitgekozen, maar toch was het hard en lang erna heel zwaar om te dragen. Ik had een schuldgevoel, ik dacht dat ik mijn hondje had vermoord. Bij Quinn is dit natuurlijk gebeurd. Elk levend wezen heeft zijn moment van gaan. Misschien had ik gehoopt op een rustig natuurlijk inslapen tijdens de nacht, of een plots overlijden op een natuurlijke manier... bij een mens is dit ook niet altijd rustig, maar een mens kan altijd nog iets zeggen, een hond niet. Dat gillen moet echt door merg en been zijn gegaan, echt niet gezellig. Ik hoop dat je in het reine kan komen en er leren mee omgaan. Dit heeft bij mij ook een tijd geduurd. Billy is nu bijna 7 maand dood, en voor het eerst kan ik er aan terug denken en zeggen... hij heeft rust, dat is het belangrijkste. mag ik je veel sterkte wensen, en geef het vooral een plaatsje en tijd, want zoiets verwerk je niet even tussendoor...