Anoniem (gast)
9,5 jaar geleden kwam onze lieve Max in ons leven. Hij was toen bijna 2. Zelf was ik toen bijna 12.
Wat een geweldige hond was dat zeg. Zoveel heb ik met hem meegemaakt en zoveel heb ik met hem gedeeld.
Hij was mijn grote vriend, mijn maatje voor het leven. Ondanks dat hij regelmatig wel wat mankeerde, vooral omdat hij een gevoelige maag had. Was hij er altijd voor mij, altijd vrolijk, altijd spontaan. Elke vakantie ging hij mee of anders ging hij naar goede vrienden, maar wat miste ik hem dan, al waren het met 3 dagen. Mijn maatje die er altijd stond als ik mijn schoenen aandeed, die zo teleurgesteld keek als hij een keer niet mee kon. Lief en leed deelde ik met hem, al mijn verhalen al mijn emoties kon ik bij hem kwijt. Hij voelde mij zo goed aan, was ik verdrietig kwam die gelijk bij me staan met zn hoofdje laag. Maar ik werd ouder en Max ook, ik kreeg een vriend en minder tijd voor hem. Toch gingen mijn vriend en ik bijna elke zondag met hem naar het bos toe, wat genoot hij daar altijd van! Vooral als hij mocht zwemmen. Mijn vriend is gelukkig ook een hondenmens, dus we deden af en toe nog wel wat met hem. Maar het werd wel allemaal minder. Ik ging meer mijn eigen weg en liet Max wat links liggen. Ik knuffelde hem nog wel en speelde met hem en elke dag genoot ik van hem, maar anders als hiervoor. Nooit had ik erbij stil gestaan dat het ook wel eens zo over kon zijn. Max en ik werden samen ouder Max kreeg artrose en ik ging het huis uit. In het begin miste ik hem zo ontzettend dat mijn vriend hem opgehaald heeft voor mij. Wat was ik blij die grote bruine ogen te zien. Die grote kwispelkont die nooit toegaf als hij pijn had, die altijd alles zo goed wou doen. Een week was hij bij ons, daarna moest hij terug naar huis, een uur verderop. Wat was dat leeg in huis zeg! Gelukkig had ik Diva onze kat nog wel, maar dat is anders als een hond om je heen te hebben. 1 a 2 keer in de week zag ik hem en als mijn ouders op vakantie gingen dan kwam hij ook bij ons. Omdat ik mijn werk had en mij vriend en we hebben paarden was de tijd voor hem er wel, maar minder als dat hij gewend was van ons. Daar voel ik me ook enorm schuldig om, maar ik kon het niet veranderen. En elke keer als we bij mijn ouders kwamen was hij helemaal gek in zn koppie, zo blij om ons te zien. Blaffen en springen alsof het een jonge hond was. Mijn ouders hoorde ik er wel over dat hij zijn eten niet goed kauwde, veel aan de diaree was en regelmatig moest overgeven. Ook had mijn moeder het idee dat hij soms wat in elkaar zakte van achteren. Dit alles zag ik niet, omdat hij nooit zo was als ik hem zag. Dan was hij vrolijk, de Max die ik kende! Totdat mijn ouders afgelopen woensdag weer op vakantie gingen. Max kwam bij ons en hij was weer zo blij! Dat typische grommen als hij vrolijk was, lopen als een grote, wel kleine stukjes maar als hij liep, liep hij goed. Vrolijk als je beneden kwam en teleurgesteld als hij thuis moest blijven. Donderdag werd het in de loop van de dag al minder, hij wou niet eten. Niet meer drinken en gaf slijm over. Die nacht krabte hij tegen de deur aan als een idioot, toen ik kwam kijken stond hij daar te trillen als een grote. Dus hem maar mee naar boven genomen naast ons bed. De hele nacht hebben we niks meer van hem vernomen. De volgende morgen met lopen was zijn ontslasting wat aan de dunne kant. Dus ging ik rijst voor hem koken zoals hij altijd kreeg dan. Omdat het nog moest afkoelen gingen mijn vriend en ik even boodschappen doen. Toen we thuis kwamen had hij de hele boel onder gekotst. Terwijl er niks in zijn maag zat. Hij keek treurig en was zichzelf echt niet. Kon moeilijk opstaan en moest elke keer bij enige inspanning overgeven. Mijn ouder gebeld en gelijk met hem naar de dierenarts gegaan. Daar bloedonderzoek en alles, ik weet niet eens meer wat precies, want ik was veel te bang dat het daar zou eindigen voor hem! Ik was kapot.
Hij kon mee naar huis omdat we de uitslagen moesten afwachten. De rest van de dag was hij down en kreunde het uit bij het opstaan. Savonds ging mijn vriend hem even uitlaten, gewoon een kleine ronde. Nergens van bewust was ik de afwas aan het doen, tot er ineens hard op het raam geklopt werd. Daar stond mijn vriend met onze lobbes van 35 kilo in zn armen. Hij had bloed lopen braken, was in elkaar gezakt en had lopen janken vervolgens. Iets wat hij nooit deed, Max gaf niet toe aan pijn. Dat had hij nog nooit gedaan. Snel mijn ouders gebeld en die zeiden helemaal in tranen als het moet dan moet het.... Dus wij met spoed naar de Dierenarts, ik wist al wat er moest gebeuren. Maar wou het niet geloven. Daar nog foto's gemaakt en dat was de druppel voor ons. Zijn rug en heupen helemaal vol met artrose, enkele organen 2 keer zo groot of opgezet. Wat moet hij een pijn hebben gehad. Mijn grote vriend was op. Hij kon niet meer. In zijn koppie wel, maar zijn lichaam niet. Mijn vriend had mijn ouders gebeld en die zeiden dat het genoeg was. Ik heb toen afscheid moeten nemen van mijn grote vriend, mijn held die ik zo ontzettend hard ga missen. Mijn god wat zag ik die goedzak graag!
Mijn vriend vroeg of ik het wel wou zien en ik moest het, hij was er altijd voor mij, nu moest ik er voor hem zijn. Voor de laatste keer dat kon. Die mooie grote bruine ogen, nu ineens gevuld met zoveel pijn en onzekerheid. Wat erg om te zien! Hij bleef zo rustig liggen en was zo weg...
Nog 1 keer zuchte hij en toen was hij vertrokken, opweg naar de hondenhemel waar hij met andere honden zonder pijn kan spelen.
Hij lag daar zo vredig, alsof hij gewoon wou aan het slapen was. Alsof hij zo op zou staan als we weggingen, maar dat deed hij niet. Enkel met zijn halsband en een hart vol verdriet ging ik daar de deur uit. Nog 1 keer heb ik hem bedankt voor alles, een aai gegeven en ben snel weggelopen.
Mijn maatje, mijn vriend, mijn allergrootste held. Wat ben ik blij dat jij in mijn leven bent geweest, en wat doet het pijn te weten dat ik je nooit meer kan zien. Ik heb zo van je genoten en voel me schuldig dat ik je zoveel alleen hebt moeten zijn. Telkens vraag ik me af waarom juist nu je bij ons was en niet bij mijn ouders thuis. Volgens mijn vriend heeft hij op mij gewacht, dat hij mij nog een keer wou zien voordat hij alles opgaf. Onze band was zo sterk en dat zag mijn vriend ook. Hij zegt die hond die deed alles voor jou, hoe kut hij zich ook voelde. Bij een ander wou die niet lopen, bij jou ging hij altijd voor. Jij hoefde het maar te vragen en hij deed het terwijl hij bij een ander gewoon weer ging liggen. Dat doet zo'n pijn, omdat ik hem naar mijn gevoel verwaarloosd heb de afgelopen jaren. In mijn hart niet, daar is hij altijd mijn nummer 1 geweest, maar kwa dingen doen wel.
En nu heb ik spijt...
Mijn grote vriend is niet meer, het is beter voor hem.
Maar het is zo moeilijk voor mij, ik zag hem zo damn graag, mijn maatje die nooit van mijn zijde week.
Bedankt voor alles lieve Max, jij mag nu gaan, vrij zijn genieten je welverdiende rust.
Mijn hart is nu gevuld met pijn en men zegt dat dat met de tijd minder zal worden, al heb ik daar mijn vraagtekens bij. Jij blijft voor altijd mijn nummer 1, vergeet dat nooit!
